 |
 |
|
|
Figurant zijn is ook een kutsmoes
Zezunja's Zotisch Weblog
|
23 Oktober 2006 | 20:30:30
|
|
Nog steeds geen stukje, want ik moest figureren bij mijn geliefde.
Spoedig meer. |
|
|
|
Ik grossier in kutsmoezen
Zezunja's Zotisch Weblog
|
19 Oktober 2006 | 18:04:41
|
|
Dingen die ik als kutsmoes kan gebruiken om geen stukje te schrijven:
1. Ik heb al twee maanden een geheimpje op een heel mysterieus plekje bewaard. Mysterieus omdat ik de neiging heb leuke geheimpjes in het kader van de voorpret met Yuri (klik) te delen. Hoe meer zielen hoe meer vreugd, zoiets. Maar nu dus niet en daar snap ik zelf eigenlijk geen bal van, dus dat moet wel een heel mysterieus plekje zijn, daaro, in mijn hoofd. Voor een tipje van de sluier, zie vorig jaar rond deze tijd: The Corniest Trip Ever (klik).
Even voor de duidelijkheid: dat geheimpje is een waanzinnig goede kutsmoes om tot maandag lekker geen stukjes meer te schrijven.
2. Gisteren was ik in het Europees Parlement om met hoge piefen en mindere goden te 'netwerken'. Mijn ouders zijn met pensioen en hebben genoeg tijd om allerlei mensen te verzinnen die ze nog uit een ver verleden kennen die iets met België of met Vlaamse journalistiek te maken hebben. En hoewel ik het vooraf nauwelijks kon toegeven, want ik háát netwerken om het netwerken, ben ik toch blij dat ze dat gedaan hebben. Ik ontmoette gisteren de cowboys die ik nodig had. Cowboys in de zin van: ach meid, kom op, ga gewoon freelancen, je kunt het. En ook al voel je je misschien eerst een stofzuigerverkoper die tientallen deuren in z'n smoel krijgt, het zal je lukken.
Ik ben voor een jaarlijkse Dag van de Cowboy, want ik gun iedereen de overmoed waarmee ik gisteren thuiskwam. En ik gun iedereen de kutsmoes 'ik schrijf even geen stukje, want ik ben druk bezig cowboys te melken'.
3. Men wil mijn cursus journalistiek hebben. Hoera! Klein probleempje: die cursus bestaat nog niet. En woensdag moet-ie er wel zijn, of in elk geval in grote lijnen. Me dunkt dat dit een kutsmoes van formaat is.
4. We hebben gisteren de laatste afleveringen van het laatste seizoen van Six Feet Under gezien en ik ben er nóg stil van. Ik moest wenen. Sinds ik hier woon, ween ik, omdat wenen hier niet archaïsch is en ik het een stuk leuker vind om een potje te wenen dan te huilen of te janken. Maar goed, ik moest dus wenen. En daarna was het verdomde stil in huis. En in mij. Daar komen geen stukjes van.
5. Aan de foto te zien, moet Yuri vanavond zijn poezelige handjes laten wapperen en mijn coupe de troep voorzien van een fijne snit. En als je lief aan je hoofd zit te frunniken dan zijn weblogstukjes wel het laatste waar je aan mag denken. Tenminste, als je lief een lieve lief is, wiens handen 200 procent aandacht verdienen.
6. Ik moet het nog goedmaken met de sigarenboer van le magasin avec l'odeur du chien (© Yuri). Omdat ik deze neringdoende vaak bezoek wanneer ik net van Franse les kom, heb ik de neiging Frans te spreken. Want als ik tijdens de les ook maar één woordje Nederlands of Engels spreek, volgt er een opgeheven wijsvinger, en ik ben nogal gemakkelijk conditioneerbaar. Terwijl in dit land, dat wordt verscheurd door een malle taalstrijd, bonjour zeggen niet altijd iets is dat je in dank wordt afgenomen. Anekdote: een vrouw die van oorsprong Franstalig is, moest 'bijzitten' op een Vlaams stembureau. De dame in kwestie zei één woord Frans tegen een Vlaming, namelijk 's'il vous plaît'. De Vlaming gaat nu een klacht indienen, omdat hij in een Vlaams district woont en er op het stembureau Nederlands gesproken moest worden.
Kortom, dit klinkt misschien als een kutsmoes, maar ik zal al mijn charmes in de strijd moeten werpen om vergeving te krijgen voor de talloze merci's, s'il vous plaîts en au revoirs die ik bij le magasin avec l'odeur du chien heb uitgekraamd.
7. Mijn webzijde moet verdomme nodig
opgekalefaterd. Ik moet uitgedaagd worden in plaats van het
molensteengevoel dat mijn site me nu geeft. Ik ben nog lang niet
uitgeschreven, maar wel uitgekeken op de trucjes die ik hier publiceer.
Een nieuwe lay out met nieuwe rubrieken will do the trick. Maar dat is nu nog even toekomstmuziek, want ik heb kutsmoezen te over.
À la semaine prochaine! |
|
|
|
De Winnaar en de Grote Verandering
Zezunja's Zotisch Weblog
|
16 Oktober 2006 | 10:21:04
|
|
De winnaar (klik) is Irene Langenfeld (klik).
Zij gokte 1875 en het was 1856, dus zij zat er het dichtste bij.
Irene, als je mij je adres mailt (mijn mailadres staat rechts in de balk), dan ontvang je zsm de cd van Scrabeus die ik en twee goede vrienden in 2000 opnamen en die door good ol' Maarten van Roozendaal aan de wereld werd gepresenteerd. Die dozen moeten toch ééns op...;)
Voor het overige dient mijn site geheel en al omgegooid te worden om mij nog enige inspiratie te bieden, dus als u zich afvraagt waar ik blijf: ik denk heel diep na over hoe en wat met deze webzijde.
Tips? |
|
|
|
Een brief aan een vriend
Zezunja's Zielenroerselen
|
12 Oktober 2006 | 09:17:13
|
|
Lieve vriend,
Foto! Foto! Foto!
En verder is het goed met me. Ik ben nog hartstikke werkeloos, spreek met de dag beter Frans, haat huizen met zeven kamers op het moment dat je ze moet schoonmaken, kijk alle afleveringen van Six Feet Under achter elkaar (bij gebrek aan seizoen 6 van The Soprano's), moet soms heel hard huilen omdat ik me soms best eenzaam voel, vind het fijn dat mijn ouders zich hier dit weekend bij hun eerste bezoek erg thuis voelden, kan vrijwel alle Vlaamse dialecten en accenten inmiddels zonder tolk verstaan ('gaajetnenieleschoanefrak, zulle'), snak naar een jointje, solliciteer me een ongeluk, ga volgende week netwerken in het Europees Parlement, mag op 22 november stemmen via internet, heb een attest van immatriculatie, wat zoveel betekent als dat ze me voor 18 februari niet het land uit zullen gooien, ben nog dagelijks verliefderig, voel me soms veel te afhankelijk, vind Leuven leuk, maar te veel studenten is ook niet alles, en mis niettemin bijzonder weinig.
Ga je op 9 november naar de reünie van de SvJ? Heb je zin om samen te gaan? Heb je zin om samen eerst iets te eten? Heb je als je niet gaat toch zin om die avond samen iets te eten?
Hoe dan ook: no hard feelings.
Hoe is het met jou afgezien van je haartooi, zoals ze dat hier noemen?
Liefs, kussen,
Zezunja
PS. Vind je het goed als ik deze briefsgewijze opsomming ook op mijn webzijde pleur? Ik vind 'm bij het nalezen ineens best treffend.
(Van een heel andere orde: iedereen kan hieronder nog een gokje wagen tot vanavond twaalf uur. Er ligt een prijs in het verschiet.) |
|
|
|
Waag eens een gok
Zezunja's Zotisch Weblog
|
11 Oktober 2006 | 09:31:05
|
|
Omdat mijn weblog volgende maand drie jaar bestaat en ik vast vergeet dat te vieren, zal ik deze maand wat jubileumstukjes plaatsen.
De eerste is in de categorie 'waag eens een gok'.
Hoeveel stukjes heb ik geplaatst sinds november 2003?
Dit stukje telt mee.
Ook stukjes die dienden als archivering tellen mee (linklijsten etc.).
De deadline is morgen om middernacht.
De hoofdprijs is een verrassing.
Over de uitslag wordt met alle liefde gecorrespondeerd.
(mensen die op wat voor manier dan ook inzage hebben in mijn beheerstatistieken, zijn uitgesloten van deelname) |
|
|
|
Blij dat ze me niet willen
Zezunja in Zaken
|
10 Oktober 2006 | 09:56:22
|
|
Ik kreeg zojuist een afwijzingsbrief.
"Wij hebben uw kandidatuurstelling voor Redacteur goed ontvangen. Deze vacature is echter reeds ingevuld."
Ik sprong een gat in de lucht.
Dat krijg je ervan als je in hoge nood solliciteert op jobs die je eigenlijk met heel je hart niet wilt. |
|
|
|
Growing up and cleaning up
Zezunja's Zorgelijkheid
|
06 Oktober 2006 | 11:00:31
|
|
1. Als je ouders bij jou komen logeren in plaats van andersom, dan word je pas echt oud.
2. Ik ga dus de rest van de dag even flink schoonmaken.
3. Noot voor mijn moeder: nu weet je dus dat het hier niet altijd zo schoon is.
4. Als je het al schoon vindt. |
|
|
|
Het verschil tussen mij en de echte Vlamingen
Zezunja in Zaken
|
06 Oktober 2006 | 10:17:48
|
|
We wachten al een minuut of vijf op de boys; de man voor mij en de zes mensen achter mij.
De boys zijn Italiaans en hebben problemen met de geldautomaat. Of met hun pincode. Of met elkaar. Mijn Italiaans is te slecht om dat vast te stellen, maar cijfers in het Italiaans snap ik, en schelden ook.
Ze praten luid tegen elkaar en tegen het appaaraat. Het gaat over otto (acht), sei (zes), tremille (drieduizend), vaffanculo (rot op) en stronzo (klootzak).
De rij groeit, de ergernis ook en het volume van de boys neemt eveneens toe. Als ze voor de zoveelste keer al scheldend de pas in de gleuf stoppen, hoop ik dat-ie zal worden ingeslikt. Maar helaas.
Na een minuut of tien komt er een mobieltje aan te pas. De een schreeuwt in de telefoon, de ander staat met de pas in de hand te luisteren hoe degene aan de andere kant van de telefoon wordt uitgescholden.
De man voor mij wipt van zijn ene been op de andere, het wordt hem te veel. De mensen achter mij zuchten. Ook zij zijn het zat. Maar niemand doet iets.
De boys roepen mille euro, stronzo (duizend euro, klootzak) in de telefoon. De gleuf en de pas lijken van ondergeschikt belang, evenals de rij van inmiddels een man of tien.
Als er een kwartier verstreken is, besluit ik dat Vlamingen watjes zijn. In Nederland was de rij allang in opstand gekomen. Flikker effe lekker op, kut-Italianen
Geërgerd vraag ik aan de boys: 'Are you ready?'
De boys zeggen 'Yes' en maken plaats voor de man voor mij. |
|
|
|
Ik had wel graag gehad dat Jamie Lee dan ook echt meedeed
Zezunja's Zoomlens
|
03 Oktober 2006 | 14:33:15
|
|
Zoals er laatst ten onrechte 'Met Jamie Lee Curti...' onderin beeld stond tijdens de film Awakenings (klik), zo kondigde een voice-over de film Lost in translation (klik) aan met de volgende woorden: 'Gaan ze elkaar krijgen of toch niet? Een hilarische liefdeskomedie.'
Wah. |
|
|
|
Niet bluffen is ook een vak
Zezunja's Zielenroerselen
|
02 Oktober 2006 | 14:20:18
|
|
Bluffen is mijn tweede natuur. Ik ben een pokeraar pur sang. Ik kan alles terwijl ik niks kan, en ik durf alles terwijl ik niks durf. Het begon al toen ik het huis uitging. Op mijn zestiende officieel. Ik wist nauwelijks hoe je koffie moest opschenken en waartoe een sofinummer diende, maar ik moest en zou het verder allemaal alleen gaan doen.
Of toen ik journalistiek ging studeren. Geen haar op mijn hoofd die de moed had bekende mensen te gaan interviewen, maar ik belde (onder meer) Wouke van Scherrenburg, interviewde haar voor een artikel van acht pagina's en sleepte een serieus compliment van haar in de wacht.
En toen ik naar Zuid-Frankrijk afreisde (klik): grote bluf. Ik maakte afspraken met de kopstukken van Front National (FN) en van andere partijen, deed alle interviews in het Frans en liet me niet intimideren door FN-knokploegen die in mij een Algerijnse zagen. Waar ik het vandaan haalde, weet ik niet, maar ik liet ze een poepie ruiken.
En mijn meesterwerk tot nu toe: het mailtje naar Yuri (klik). Een waanzinnig leuke weblogger over de landsgrenzen, Valentijnsdag, een mail en hoppa: in the pocket.
Tot ik twee weken geleden een instaptoets Frans deed. Even voor de duidelijkheid: de hiervoor genoemde reportage over FN was überbluf. Ik begreep alles, maar dat de mensen mij begrepen, kwam door een grote mate van welwillendheid hunnerzijds. Mijn Frans is schabouwelijk, maar effectief, zullen we maar zeggen. Na ettelijke sollicitatiegesprekken de afgelopen maanden, die deels in het Frans plaatsvonden, besloot ik: ik wil goed Frans kunnen spreken. Niet winnen of verliezen op mijn pokerface, maar winnen of verliezen op de goede kaart in mijn hand.
Dus ik deed een instaptoets, in een lokaal, op een computer. Het drong in eerste instantie nog niet zo tot me door. Ik las iets over raden, en dat je dat niet moest doen. Duh, dacht ik. Maar toen de test begon, stond het er nog steeds in rood bovenaan: niet raden! Ik besloot toch maar even terug te gaan naar de paragraaf over het niet raden. Het kwam erop neer dat een verkeerd antwoord zwaarder werd bestraft dan 'ik weet het niet'. Dus als je een antwoord niet helemaal zeker wist, moest je 'ik weet het niet' klikken.
Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Bluffen is nou eenmaal mijn tweede natuur. Ik kreeg honderd vragen van het kaliber: hiernaast staan vier ingrediënten en vier recepten. Welk recept kun je met deze ingrediënten niet maken? En dan las ik de recepten en dan vroeg ik me af: is dat ook een ingrediënt of is dat iets als 'een snufje' of zo? En dan las ik het nog eens en dan streepte ik wat mogelijkheden weg en vervolgens hield ik dan twee antwoorden over en ja, dan was het me dus een eer te na om 'ik weet het niet' te klikken. Fokking hel, ik weet dan wel niet helemaal zeker, maar toch wel bijna zeker!
Nou ja, zo ging het dus bij minstens de helft van de honderd vragen. Ik dacht voortdurend: volgens mij moet dat antwoord c zijn. Fout! Ik moest denken: ik weet het niet! En dat kon ik dus niet. Soms wist ik het écht niet en dan kon ik het wel opbrengen om 'ik weet het niet' te klikken. En soms wist ik het zeker. Dat was fijn.
Maar men heeft mij zwaar bestraft. Bluffen in de test betekent dat je er de ballen van kunt. Terwijl dat wel mee blijkt te vallen. De Taiwanees, de Litouwse, de Russische, de Finse, de twee Spanjaarden en de Nigeriaanse in mijn klas zijn duidelijk van een niveau lager. Alleen die twee Vlamingen en die Braziliaanse zijn vermoedelijk uit hetzelfde hout gesneden. Die hebben zich evenzeer door die test heen gebluft, met alle gevolgen vandien.
En wat hebben we hiervan geleerd?
1. Dat een snufje une pincée is
2. Dat ik zelfs van een te laag niveau Frans nog een hoop opsteek
3. Dat bluffen niet altijd handig is.
4. Dat ik uitkijk naar het moment dat ik echt niet durf wat ik niet durf en echt niet kan wat ik niet kan. |
|
|
|
Soms hangen wij gewoon een poster voor de ramen
Zezunja's Zoomlens
|
30 September 2006 | 10:37:17
|
|
Dat doen wij gewoon.
En dan gaan wij gewoon ook nog even naar Antwerpen. Voor dEUS. En natuurlijk voor verdraagzaamheid.
Gewoon. |
|
|
|
Zezunja is helaas een te gebruiken naam
Zezunja's Zotisch Weblog
|
29 September 2006 | 11:06:29
|
|
Het blijft wennen als iemand met Zezunja aan de haal gaat. Ik beschreef al ooit hoezeer ik misselijk werd van pornoboeren die mijn naam scriptsgewijs in hun pagina's verwerkten (klik). En hoewel van een heel andere orde: ik was ook niet onverdeeld blij toen ik de naam Zezunja ontwaarde op een forum waar mensen elkaar mooie kindernamen aan de hand deden. Het idee dat er iemand anders Zezunja heet, nog officiëler dan ik, vind ik onaangenaam. Zo onaangenaam dat het compliment voor mijn vindingrijkheid dat er tegelijkertijd aan vastzit, aan mij voorbij gaat.
En zo was ik dus ook niet zo happy toen ik na maanden weer eens op Zezunja googlede en mijn naam tegenkwam in een autoforum, een gamesforum en een Christelijk forum. Ik sprak Breezah-taal en deed heel naïef over allerlei wereldproblematiek (klik). Damnit, zeg maar dag tegen je imago.
Iemand heeft ergens begin mei een paar dagen in de illusie geleefd dat Zezunja een te gebruiken naam was. En het erge is: dat is ook zo, want ik kan er toch niks aan doen.
Gelukkig zei hij of zij wel 'crap' op dat Christelijke forum. Dat is dan tenminste nog iets. |
|
|
|
Als u nog een kapper zoekt...
Zezunja's Zoomlens
|
26 September 2006 | 18:02:55
|
|
Poging 1
'Goedemiddag, met de enige dreadkapper van Leuven'
'Ja, met Zezunja, ik wil mijn dreads eraf en zoek een kapper die dat doet.'
'Wij doen geen normale kapsels.'
'Aha, dus u doet ook niet de overgang van dreads naar normaal haar?'
'Nee, het spijt me.'
'Okee, bedankt.'
Poging 2
'Goedemiddag, met de onbehouwen kapper bij u om de hoek.'
'Ja, met Zezunja. Ik heb dreadlocks, maar ik wil ze kwijt, zou u dat willen doen?'
'Nee, geen denken aan. Dan moet ik klitten eruit kammen en zo.'
'Ik heb ongeveer twee centimeter gewoon haar, misschien net drie, de rest mag eraf. En verder hoeft u van mij niets te kammen hoor.'
'Dat moet met de tondeuse en dan is het geen kapsel, dus dat doe ik niet.'
'O, nou, ik zou bijna zeggen: bedankt.'
'Ja hoor, daag.'
Poging 3.
'Lief?'
'Ja?'
'Wil jij mijn haar knippen?'
'Ja, graag.'
Yuri (klik) is de beste en bovenal de aardigste kapper van Leuven. En dat-ie die haartjes bij mijn oor vergeten is, vergeef ik 'm. Ook al omdat ik die nu pas zie, nadat ik er een foto van maakte. |
|
|
|
Ober!
Zezunja's Zorgelijkheid
|
25 September 2006 | 21:33:57
|
|
Er zit even een vlieg op het leven.
Nog een ogenblik geduld dus. |
|
|
|
De rest is er nu ook af
Zezunja's Zelfontspanners
|
24 September 2006 | 10:37:59
|
|
Morgen ziet u het resultaat.
Voor Dreadwieken Part I, klik.
Voor de Dreadwiekplanning, klik.
(By the way: ik heb de Rijkaard-fase overgeslagen.) |
|
|
|
Hoeveel poten heeft een adoptiepoes? (4)
Zezunja's Zoomlens
|
24 September 2006 | 00:14:15
|
|
Voor meer over de hoeveelheid poten van een adoptiepoes, zie ook:
Hoeveel poten heeft een adoptiepoes? (1), klik.
Heeft een adoptiepoes eigenlijk wel poten?, klik.
Hoeveel poten heeft een adoptiepoes? (2), klik. Hoeveel poten heeft een adoptiepoes? (3), klik.
|
|
|
|
Rara, wat was het koeienpaard eerst?
Zezunja's Zoomlens
|
22 September 2006 | 10:27:24
|
|
Nu ziet het eruit als een koeienpaard of een paardenkoe, maar het begon als iets totaal anders.
Kunt u zien wat het eigenlijk moest worden?
|
|
|
|
Zijdelings
Zezunja's Zotisch Weblog
|
22 September 2006 | 09:57:06
|
"Alleen vertikken is ook maar alleen."
"Ik kon mijn kanker laatst uitknijpen. En nog was ik niet overtuigd."
"Kijk, en dan rep je dus van een holadiejee."
"Ik hoop dat de stilte ook fijn kan zijn."
"Maar anders vond je het niet zielig genoeg voor me."
"Ik heb echt geen flauw idee wat wijsheid is."
"Ik heb uitgezet dat-ie aangaat als ik 'm opendoe."
"De tafel wordt mijn master-piece als technisch meisje."
"Wen er maar aan: bij politieke debatten schreeuw ik altijd tegen de tv."
"Mag ik aan jouw rekje hangen?"
"Ignorant cat!"
"Nee, geen lans, gatver."
"Wil je dat ik je hoofd vermorzel?"
"Ik zou sowieso wat meer in de Duitsige Duran Duran-hoek zoeken, daar zit enorm veel fouts."
"Wat kan Ìk goed schroeven."
"Hij is redelijk schoon - op wat schimmel na, maar dat is oude schimmel."
"Je mag me hebben."
"Er hebben al een heleboel mensen niet naarbinnen gekeken."
"Het is donderdag, terwijl ik toch durfde te zweren dat het woensdag is."
"Sorry dat ik niet altijd even goed reageer als je mijn tiet vasthebt."
"Verder hou ik mij nog bezig met het inblikken van levende vlinders, koffiedrinken met de wijkagent en een vergelijkend warenonderzoek naar Vlaamse neussprays."
Weinige zijdelingsen deze keer, niettemin was dit de oogst van maar liefst drie maanden. Voor wat ik eerder zijdelings zei: klik
|
|
|
|
Yellow Post-it: niet vergeten zegeningen te tellen
Zezunja's Zielenroerselen
|
21 September 2006 | 10:39:17
|
|
Ik zou bijna vergeten hoe mooi het was. De feesten en partijen en wat al niet meer. Hoe mooi het was met mijn vrienden, mijn familie, mijn oud-collega's. Het afscheid neemt je mee, maar afscheidsfeestjes blijven achter. Daar. En pas als het stof neerdwarrelt, kun je zien waar je vandaan kwam. Je zou het bijna vergeten.
Ik was bijna vergeten hoe mooi het was met mijn oud-collega's, ergens in juni. Hoe ik gewoon een etentje verwachtte, maar een ode kreeg. Een serenade van cadeautjes, gedichten en oprechte tranen. Een avond waarop na elk lachsalvo de Brabançonne uit een memorecordertje klonk. Een avond waarna ik thuiskwam, tussen de verhuisdozen, met het hemelse besef dat mijn collega's van mij houden. Dat was ik alweer bijna vergeten.
Wat ik ook alweer bijna was vergeten, was hoe het vrouwendiner, dat ik op voorhand wilde afdoen als mal feminisme, als zestigerjarengekneuter, als manonvriendelijk feestvieren, hoe dat uitdraaide op een bijzondere avond die ik zó over zou doen. Ik zou het gedicht van Herman de Coninck (klik) nog eens willen voordragen, ik zou dat lied nog eens willen zingen, dat ik had geschreven op de melodie van No woman no cry, en ik zou willen dat al die vrouwen dan weer meeneurieën. En dat ik mijn moeder dan opnieuw zie glunderen, badend in de warmte van haar vriendinnen, haar zussen, haar moeder. En ik zou dat absoluut niet willen vergeten, terwijl ik dat toch bijna deed.
Net zoals ik bijna vergat hoe welkom ik me voelde, toen ergens in juli alle vrienden van Yuri (klik) voor de deur stonden. Hoe Yuri mij in vertrouwen nam over mijn eigen surpriseparty, 'omdat een feestje organiseren veel leuker is met zijn tweeën'. Hoe ik dat ook vond en hoe ik vervolgens dus maar een fijne fles surprisecognac voor mezelf kocht. En hoe ik die op een zwoele zomernacht soldaat maakte met al mijn adoptievrienden in de tuin. En hoe het allemaal goed leek te komen. Dat was ik alweer bijna vergeten.
En Lowlands, dat was ik ook bijna vergeten. Omdat ik de dag erna ziek werd en mijzelf pas twee dagen geleden beter verklaarde, dreigde Lowlands 2006 per direct in het mapje vergetelheid te belanden. Terwijl ik niet wil vergeten hoezeer ik onder de indruk was van de ebbenhoute punkballerina van The Noisettes, en hoe fijn het was om keihard met System of a Down mee te brullen in de Silent Disco. Ik wil niet vergeten hoeveel goede timing we hadden, waardoor we grotendeels tussen de druppels door konden lopen, ondanks de wolken die maar bleven breken. En hoe ik genoot van Muse, Dolf Jansen en een superdeluxe bananenmilkshake. Van de Arctic Monkeys, de Yeah Yeah Yeahs, van de ontbijtjes, van de usb-stick die we kregen van de nobelprijswinnaar en van mijn vriendje die zo bezweet was na DJ Shadow. In hemelsnaam! Dat mág ik allemaal niet vergeten.
En zo zijn er veel dingen geweest, de afgelopen twee maanden, die ik niet mag vergeten, maar die ondergesneeuwd dreigen te raken door urgente zaken als plankjes ophangen en inkomstenbronnen aanboren. Het leven mag dan nu even bestaan uit het vinden van mijn draai, uit het verkopen van een jonge, stadse professional aan de hoogste bieder en uit het schetsen van een horizon voor mezelf, maar als ik achter me kijk, met mijn rug naar de horizon, dan is het nu al meer dan goed. En dat het goed is, mag ik niet vergeten. |
|
|
|
Voor mensen met uitstelgedrag en deugdelijke opvattingen
Zezunja's Zondagmiddaglinks
|
20 September 2006 | 11:12:16
|
|
Mijn uitstelgedrag is ongeëvenaard. Ik wilde een stukje schrijven, maar toen bedacht dat ik eigenlijk hard aan de slag moest en daarna lukte het niet meer, dat stukje. Van de weeromstuit ging ik maar even surfen en zodoende kwam ik terecht bij de vragenlijst op 21minuten.nl. Vervolgens was ik dus ongeveer 21 minuten bezig met het invullen van die vragenlijst en dat beviel, net als vorig jaar. Dus nu krijgt u geen stukje, maar wel die vragenlijst. Zo werkt dat.
Als u er deugdelijke opvattingen op na houdt, moet u 'm zeker invullen. Als u er verwerpelijke opvattingen op na houdt, heb ik liever dat u zich afzijdig houdt. Bovendien: wat doet u hier dan eigenlijk? Met uw verwerpelijke opvattingen! Scheer u weg!
Hoe dan ook: klik lekker verder, want hier valt vanmiddag vast hoegenaamd niks te beleven. Vanavond of morgen zal ik vast wel weer eens een stukje schrijven. Intussen zoek ik iets anders waarmee ik het schrijven van die stomme brief nog even kan uitstellen.
|
|
|
|
|
|
|
|
