zezunja.punt.nl
 
 
Ik kreeg zojuist een afwijzingsbrief.
"Wij hebben uw kandidatuurstelling voor Redacteur goed ontvangen. Deze vacature is echter reeds ingevuld."
Ik sprong een gat in de lucht.
Dat krijg je ervan als je in hoge nood solliciteert op jobs die je eigenlijk met heel je hart niet wilt.
Lees meer...   (16 reacties)
 
 
We wachten al een minuut of vijf op de boys; de man voor mij en de zes mensen achter mij.
De boys zijn Italiaans en hebben problemen met de geldautomaat. Of met hun pincode. Of met elkaar. Mijn Italiaans is te slecht om dat vast te stellen, maar cijfers in het Italiaans snap ik, en schelden ook.
Ze praten luid tegen elkaar en tegen het appaaraat. Het gaat over otto (acht), sei (zes), tremille (drieduizend), vaffanculo (rot op) en stronzo (klootzak).
De rij groeit, de ergernis ook en het volume van de boys neemt eveneens toe. Als ze voor de zoveelste keer al scheldend de pas in de gleuf stoppen, hoop ik dat-ie zal worden ingeslikt. Maar helaas.
Na een minuut of tien komt er een mobieltje aan te pas. De een schreeuwt in de telefoon, de ander staat met de pas in de hand te luisteren hoe degene aan de andere kant van de telefoon wordt uitgescholden.
De man voor mij wipt van zijn ene been op de andere, het wordt hem te veel. De mensen achter mij zuchten. Ook zij zijn het zat. Maar niemand doet iets.
De boys roepen mille euro, stronzo (duizend euro, klootzak) in de telefoon. De gleuf en de pas lijken van ondergeschikt belang, evenals de rij van inmiddels een man of tien.
Als er een kwartier verstreken is, besluit ik dat Vlamingen watjes zijn. In Nederland was de rij allang in opstand gekomen. Flikker effe lekker op, kut-Italianen
Geërgerd vraag ik aan de boys: 'Are you ready?'
De boys zeggen 'Yes' en maken plaats voor de man voor mij.
Lees meer...   (27 reacties)
 
 
- Ik ben van het type: 'Heeft u deze tv/dvd-speler/telefoon/computer niet in voorraad? Dan ga ik wel naar een andere winkel.' Bestellen vind ik een onacceptabele minoptie. Wachten is voor mensen met te veel geduld en daar hoor ik niet bij.
Note to self: 'Andere' Apple-winkels zijn dun gezaaid in Leuven
 
- Als iemand tegen mij zegt: uw bestelling kan vandaag al binnenkomen, maar ook volgende week, dan verwacht ik 'm binnen een kwartier en anders toch op zijn minst morgen.
Note to self: België is a different world. Volgende week kan net zo goed de week daarna zijn.
 
- In de weken die verstreken tijdens mijn wachtexercitie daalde de prijs van de bestelde computer met een paar honderd euro.
Note to self: wachten loont.
 
- Ik kon het geld dat ik te veel had betaald komen ophalen. Mijn computer stond ook te lonken achter de balie, maar ik was op de fiets.
Note to self: accepteer geen briefjes van 500 euro, die kun je nergens kwijt.
   
- Het was doofheid troef tijdens mijn wachtexercitie. Hoe vaak ik de afgelopen weken niet ten onrechte de voordeur opende na een imaginary bel. De wens is de vader van de gedachte.
Note to self: ge zijt een obsessieve wachter.
 
- De lonkende computer achter de balie en de garantie dat-ie dan dus 'binnen 24 uur' afgeleverd zou worden vielen in de categorie loze beloften.
Note to self: wen er nou maar aan.
 
- Ik heb een briefje van vijfhonderd en een spiksplinternieuwe pekjoeter.
Note to self: laat die oren uitspuiten en ga aan de slag.
Reply to self: mañana 
Lees meer...   (13 reacties)
 
 
* mijn vader leren skype te gebruiken (zodat dit soort teksten overbodig wordt: 'pap, je hoeft geen aanhef of groet te gebruiken bij chatten')
 
* aanvaarden dat deze verhuisweek plots anderhalve dag minder heeft door een onhandig getimed, maar hoopgevend sollicitatiegesprek in Brussel op donderdag 
 
* niet te hard schrikken van elk geluid in dit akelig lege huis (bed, computer, tv, koelkast en wat rommeltjes)
 
* proberen niet al te hard roepen dat ik het wegens 'toch geen tijd' niet zo erg vind van het Nederlands elftal
 
* verwerken dat ik op straat herkend werd door een reageur/weblogger (klik) ('mag ik je iets heel geks vragen, ben jij misschien Zezunja?') met wie ik toen maar een kop koffie ben gaan drinken
 
* de tafel die ooit zo ambachtelijk in elkaar werd geknutseld (zie aansnijfooi, klik) en die afgelopen weekend op zeer wiskundige wijze helemaal tot aan de voordeur kwam (mede dankzij, klik), maar helaas niet verder, alsnog op ambachtelijke wijze uit elkaar knutselen (*grinnik*, wat een zin!)
 
* nog een paar keer roepen hoe goed mijn zus, ondanks haar geringe rij-ervaring, bomvolle busjes naar het buitenland kan rijden
 
* vijf eindexamens op een dag afnemen, vijf uur officieel lullen en verstandig en feestelijk doen, vervolgens helemaal sufgeluld mijn eigen afscheid vieren en daarbij niet drinken, omdat ik de volgende dag tweehonderdvijftig kilometer verderop een sollicitatiegesprek moet voeren
 
* beseffen dat ik hier gisteren over een week niet meer woon
 
* tegen mijn lief zeggen: 'Hold on, I'm coming' 
(swing it out babe! klik
 
* en nog veel meer 
Lees meer...   (33 reacties)
 
 
In een mailtje dat iemand mij stuurde over werk:
 
"...al is het natuurlijk niet gemakkelijk voor een – excusez le mot – buitenlandse..."
Lees meer...   (25 reacties)
 
 
5 lagen
3 bewoonbaar 
2 woonkamers 
1 woonkeuken
3 slaapkamers
1 rommelkamer
1 rommelzolder
1 rommelkelder
1 badkamer met grote douche
1 tuin met terras én gras
4 schoorsteenmantels 
2 slaapkamerwasbakken
1 aansluiting voor was- én afwasmachine 
overal veel daglicht
op vijf minuten van het allermiddenstemidden van de stad
op een berg
relatief goedkoop
 
Dit is wat ik wist. Ik had niks gezien, zelfs de ramen op de foto nog niet. Mijn weledelgeliefde waarnemer wel, die was er net geweest.
En toen moesten we beslissen. Binnen veertig minuten.
En toen zeiden we ja.
En nu zijn we zo onwaarschijnlijk gelukkig.
Lees meer...   (35 reacties)
 
 
 
Het aanzoek
Iets meer dan een jaar geleden werd ik gebeld door zo'n jongen met zo'n 'Goedenavond mevrouw Zezunja, ik ben meneer die en die van Essent en ik wil u iets aansmeren'-riedel. Ik was goed geluimd en had wat aanspraak nodig, dus ik babbelde wat met meneer die en die.
'Zo, dus u wilt mij groene stroom aansmeren?'
'Ja, mevrouw Zezunja, wij regelen uw overstap naar Essent en u hoeft daar niets voor te doen.'
'Is het duurder dan wat ik nu betaal?'
'Dat weet ik niet, mevrouw Zezunja, want ik weet niet wat u nu betaalt.'
'Ik ook niet, kubieke meters zijn niet mijn sterkste punt', zei ik. 
'Ik kan wel even voor u kijken, mevrouw Zezunja.'
Ik gaf hem mijn Nuon-gegevens en ik hoorde hem een url intikken.
'Tikt u een url in?', vroeg ik.
'Ja', zei hij. 
Dat kan ik ook, dacht ik en ik tikte www.nuon.nl een www.essent.nl in.
'Welk contract heeft u precies?', vroeg hij.
'De derde van boven', zei ik. 'Maar u hoeft niet meer te kijken. Ik zit op dezelfde site en ik heb het al gevonden. Essent is een klein beetje goedkoper en ik ben vóór het muljeu, dus ik doe het.'
'... ', zei hij.
 
Het huwelijk
Later in het gesprek zei hij: 'Mevrouw Zezunja, als u het goed vindt, gaan we gelijk even het contract afsluiten. Ik druk de record-knop in en ik neem ons gesprek verder op. Dat staat gelijk aan een contract met handtekening.'
Het bloed steeg naar mijn hoofd. Wah, spannend.  
Daarna hield hij een speech die leek op wat de ambtenaar van de burgerlijke stand zei toen ik ging trouwen. Ik moest een paar keer ja zeggen en aan het einde zei hij plechtig dat het contract gesloten was. We gingen nog net niet zoenen.
 
De cadeaus
'Als welkomstgeschenk kunt u kiezen tussen een waterkoker of een Senseo-apparaat', zei meneer die en die.
Ik had nog niet bedacht dat ik behalve een lagere energierekening en minder schuldgevoel tegenover het muljeu, ook nog een cadeautje zou krijgen, dus ik was opgetogen.
'Welke kleur heeft het Senseo-apparaat?', vroeg ik.
'U mag kiezen', zei hij.
Ik koos een zwarte en ik was blij.
 
De eerste ergernissen
Na ruim een half jaar betaalde ik nog steeds aan Nuon en niet aan Essent, wat op zich niet verwonderlijk was, want Essent kon het contract pas overnemen als mijn contract bij Nuon ten einde liep. Niettemin vond ik dat ik wel recht had op het welkomstgeschenk, dus ik belde naar Essent.
'Met mevrouw Zezunja, ik heb een contractje voor groene stroom afgesloten en ik zou een Senseo krijgen, maar die heb ik nog steeds niet ontvangen.'
'Hier staat dat u er al twee ontving.'
'...'
Ik wist even niet wat ik moest zeggen.
'Maar dat is niet waar', zei ik.
'Maar het staat hier', zei die mevrouw. 
'Moet ik dan niet tekenen voor ontvangst?', vroeg ik.
'Ja', zei die mevrouw.
'Dat heb ik nooit gedaan.' 
'Nou, dan sturen we u een derde.'
'Een derde?!? Het is pas de eerste.' 
'Nou, hier staat...'
'Jajaja, ik dat heb ik nu wel begrepen.'
'We sturen 'm op hoor, mevrouw Zezunja.'
 
Ernstige communicatiestoornissen
Inmiddels heb ik getekend voor mijn zwarte Senseo-ding en draait het apparaat overuren. Mijn ouwe blauwe (niet van Essent gekregen!) is vorige week verhuisd naar het Belgische.
Maar uit mijn giroafschriften blijkt dat ik nog steeds mijn energierekening aan Nuon betaal; meer dan een jaar na mijn telefonische huwelijk met meneer die en die. En aangezien het wel erg ingewikkeld wordt als mijn contract bij Essent nog moet ingaan, terwijl ik over drie maanden naar het buitenland verhuis, besloot ik vanochtend eens te bellen. Tuut tuut. Kies dit, kies dat, enzovoort.
'Goedemorgen, met Essent met meneer zus en zo, mag ik u voorafgaand aan ons gesprek vragen of u eerder contact met ons heeft gehad over de kwestie waarover u nu belt?'.
Ik schoot in de lach.
'Nee', zei ik.
'Prima, dan kan ik het gewoon afhandelen. U spreekt met meneer zus en zo met wie spreek ik?' 
Ik schoot opnieuw in de lach. 
'U spreekt met mevrouw Zezunja.'
'Goedemorgen mevrouw Zezunja, waarmee kan ik u van dienst zijn?'
'Ik heb een vraag over mijn groene stroom-contractje.'
'Oh, maar dan moet u niet bij mij zijn. Dan moet u 0800-5000 bellen.'
'Maar dat heb ik gebeld', zei ik.
'Nee, u heeft 0800-0330 gebeld.'
Ik keek naar het nummer op het papiertje voor mijn neus. 0800-5000.
'Nou dan bel ik dat nummer nog wel een keer.'
Ik belde opnieuw.
0800-5000.
Ik koos 3 voor klanten van groene stroom.
'Goedemorgen, met mevrouw die en die van Essent, mag ik u voorafgaand aan ons gesprek vragen of u eerder contact met ons heeft gehad over de kwestie waarover u nu belt?'
'Nee', zei ik. Inmiddels lachte ik niet meer.
'Prima, dan kan ik het gewoon afhandelen. U spreekt met mevrouw die en die, met wie spreek ik?'
'U spreekt met mevrouw Zezunja en ik bel over mijn groene stroom-contractje.'
'Dan moet u contact opnemen met 0800-5000, u heeft een verkeerd nummer gebeld.'
'...'
 
Voldongen feit: een schijnhuwelijk
Toen ik bij een derde keer bellen en gewoon geen nummertje kiezen een jongen kreeg die me ook weer wilde doorverwijzen, was de maat vol.
'Belt u dat nummer zelf maar', zei ik. 'Ik hang voorlopig niet meer op.'
Plots kon hij me wel helpen en zo kwamen we al een heel eind.
'Nou mevrouw Zezunja, ik heb hier uw gegevens en u bent geen klant bij ons.'
'Nee', zei ik. 'Ik betaal ook nog steeds alleen aan Nuon, maar jullie zouden mijn contract bij Nuon opzeggen en mijn contract bij jullie in laten gaan. Al meer dan een jaar geleden.'
'Nou, mevrouw Zezunja, dat is niet gebeurd en dat staat ook niet in ons systeem.' 
'En nu ga ik naar het buitenland, dus dan heeft het ook geen zin meer.'
'Nee, mevrouw Zezunja, dan heeft het geen zin meer.'
'En ik hoef ook niks op te zeggen?'
'Nee, mevrouw Zezunja, u bent geen klant bij ons, dus u hoeft ook niks op te zeggen.' 
 
En wat hebben we hiervan geleerd? 
Mijn huwelijk met meneer die en die stelde geen flikker voor, maar ik heb er mooi wel een zwarte Senseo aan overgehouden. 
 
Tussen neus en lippen, klik en klik
Lees meer...   (13 reacties)
 
 
Het maakt mij niet meer uit dat ik al 29 verschillende vakken heb gegeven en dat ik in de laatste twee maanden ineens nog twee nieuwe vakken moet gaan geven.
Het kan me niet schelen dat ik stagiairs moet bezoeken door het hele land, in plaats van allemaal bij één krant, tijdschrift of uitgeverij zoals gewoonlijk.
Het zal me worst wezen dat ik al zes examens moet begeleiden en ze me er doodleuk nog eentje bij wilden geven.
Het deert mij niet dat ik een rooster heb waardoor ik volle dagen moet lesgeven en dan 's avonds ook nog moet nakijken.
Het zal me aan mijn kont roesten dat ik plots 'uren overheb' zoals ze dat eufemistisch noemen, waardoor ik ineens zes uur per week meer moet werken dan mijn aanstelling.
 
Ik heb namelijk besloten dat na zeven jaar docentschap de laatste tien weken - gewoon - heel - leuk - moeten zijn.
Alaaf!
Lees meer...   (9 reacties)
 
 
'Waar 't valt daar legt 't.'
Da's Noord-Hollands voor een van mijn meest in het oog springende karaktertrekken: rommeligheid. Mijn huis is hét bewijs dat dingen an sich weinig eigen initiatief hebben en dat de zwaartekracht zich niet houdt aan de regels van de esthetiek. Niet voor niets doe ik zoveel verwoede pogingen Paul (klik), zijn moeder (klik) en ander onverwacht bezoek buiten de deur te houden.
 
Voor de verkoop van mijn huis heb ik mij geheel tegen mijn natuur laten voorstaan op ultieme orde en netheid. Mijn makelaar was danig onder de indruk. Maandag waren er bezichtigers en mijn huis was niet te onderscheiden van het huis van een net iemand. Ik was trots.
 
Volgende week vrijdag zou er weer iemand komen. De 21e. Maar tien dagen netheid en orde bleek out of the question, wegens onverenigbaarheid met mijn karakter. Dus maandagavond slingerden de onderbroekjes alweer door het huis. Niks aan de hand, want ik gedij best goed in mijn eigen rommel.
 
Donderdagochtend belde de makelaar.
'Zullen we deze bieding maar accepteren', zei hij.
'Ja, het is een mooie prijs', zei ik. 'Hoewel ik benieuwd ben hoe de stemming aan de andere kant is.'
'Nou, bij de tweede bezichtiging vond ze het nog steeds leuk', zei de makelaar.
'Uh..., de tweede bezichtiging...?', piepte ik. 
'Ja, woensdagmiddag. Je had wel een beetje mogen opruimen', zei hij.
 
Ik kon me absoluut niet meer herinneren hoe mijn huis er woensdagmiddag bijlag, maar iets in mij vertelde me dat mijn huis twee volle dagen na maandag, twee volle dagen 'vallen' en 'leggen' verder, niet minder dan een onderbroekjesslagveld geweest moest zijn.
 
'Shit, maar ik wist helemaal niet dat jullie zouden komen', stamelde ik. Ik had het ineens heel warm. 
'Jawel hoor, dat hebben we je verteld. De 12e', zei de makelaar, ' Maar het is niet erg. Ik heb de gordijnen opengedaan en zij vond het wel leuk.'
'Leuk?'
'Ja, ze zei: o, dus zo ziet het eruit als het bewoond is.'
 
Toen we later ophingen, zou mijn makelaar het laatste bod accepteren. Hét moment om te vieren dat ik zojuist mijn huis had verkocht. Maar in plaats daarvan zat ik me alleen maar af te vragen of er erg veel vieze etenresten in de keuken hadden gelegen. En of ik wc woensdagochtend wel schoon had achtergelaten.
Lees meer...   (26 reacties)
 
 
Wat eraan vooraf ging, klik
Lees meer...   (17 reacties)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl