zezunja.punt.nl
 
Mijn balkon, mijn balkon, mijn balkon-ne-ke
(zie ook, klik
 
Bent u op zoek naar een eenpersoons koopwoning in de Amsterdamse Pijp, neem dan contact met mij op (e-mailadres staat in de balk ter rechterzijde), dan kan ik u de links geven naar de sites waarop u meer gegevens kunt vinden.
 
Mijn huis staat per vorige week namelijk hartstikke te koop. 
 
Update: verkocht, klik
Lees meer...   (18 reacties)
 
 
Weet u wat het is, ik wil u wel vertellen hoe het afliep met die sollicitatie, maar het liep niet af (klik en klik). U mopperde in het stukje hieronder (klik) dat ik daar niks meer over zei, maar het liep dus maar niet af.
 
De drummer die het geroffel elf dagen geleden inzette, is al met ademhalingsproblemen in het ziekenhuis opgenomen, zijn plaatsvervanger is reeds gesneuveld met een tennisarm en sinds een dag of twee is in huize Zezunja geen drummer meer gesignaleerd. Mijn zenuwen zijn volkomen verdwenen en ik schrok niet toen ik woensdag -ondanks mijn obsessie- een telefoontje gemist bleek te hebben.
 
Resumé: maandag een week geleden kreeg ik te horen dat ik nog in de running was met één andere kandidaat. Ik voerde die dag een beroerd tweede gesprek wegens griep, maar niettemin kwamen er salarisonderhandelingen aan te pas en had ik het gevoel dat ik die vijftig procent kans ook echt had. Die avond of anders de volgende dag zouden ze beslissen, zeiden ze.
En toen kwamen die zenuwen. Ik kon niets meer doen, niets meer veranderen, niets meer beïnvloeden. En dat is voor mij de ultieme trigger: geen controle. Daar word ik verschrikkelijk nerveus van. Dus maandagavond, dinsdag, woensdag, donderdag en vrijdag was ik nauwelijks aanspreekbaar, ik sliep niet en ik liet mijn telefoontje zelfs aanstaan tijdens doodstille proeftentamens. Go juf go! Tot de maat vol was.
 
Ik had die week zowel telefonisch als per mail zelf contact gezocht, maar daar geen reactie op gekregen. Vrijdag besloot ik er niet meer op te hopen. Dat ging eenvoudig, want stiekem wil ik niet werken met mensen die zo met mij omgaan. Aan de andere kant heb ik - ook stiekem- een beetje haast. En dan is kieskeurig zijn geen effectieve strategie. Ik twijfel dus of ik teleurgesteld ben.
 
Hoe dan ook: ik heb mijn bakens inmiddels geruisloos verzet naar twee andere sollicitaties. Bij één ben ik de eerste selectie alweer door. Go juf go!
Ik laat mij niet ontmoedigen door een stelletje ongemanierde Belgen.
Lees meer...   (12 reacties)
 
 
'Inkomsten Kamerleden op internet', kopte nu.nl (klik).
 
Ik geloof dat de bedoeling van dit nieuws is dat we voortaan weten hoe onze volksvertegenwoordigers worden omgekocht. In al mijn nieuwsgierigheid heb ik even wat rondgeklikt (klik) en onderweg lukraak wat zaken voor u op een rijtje gezet. Let wel: ik heb hiervan geen woord verzonnen. Ziziz real life. Wel noem ik meer PvdA'ers dan anderen, want met name CDA'ers, VVD'ers en SP'ers hebben (nog) geen geschenken openbaar gemaakt.
 
Ontvangen tijdens de reis naar India van Philips India een zilveren bonbonschaaltje. De waarde is onbekend.
Verhagen, M.J.M. (CDA)

Ontvangen van kring van pensioenspecialisten voor deelname aan een forum een eeuwigdurende metalen kalender (waarde is onbekend).
Depla, G.C.F.M. (PVDA)
 
Een vaartocht met een luchtballon tijdens de Ballonfiësta in Zwolle (waarde onbekend).
Verdaas, J.C. (PVDA) 

Een pannenset in het kader van een bezoek van een Zwitserse delegatie aan de commissie AIVD. De waarde van de set is onbekend. Voor eigen gebruik gehouden.
Bos, W.J. (PVDA)

Ontvangen van een Tsjechische delegatie tijdens een bezoek aan de commissie AIVD, een kristallen schaaltje, een kalender en boek over Praag. De geschatte waarde is meer dan €50,--. Het schaaltje is aan de griffier geschonken.
Bos, W.J. (PVDA)
 
Een nieuwjaarspakket van het Productschap Vlees en Eieren ter waarde van €40,-- tot €50,--.
Ormel, H.J. (CDA) 
 
Gewonnen bij het televisieprogramma Herexamen van de VARA een mp3-speler. Voor eigen gebruik gehouden.
Sterk, W.R.C. (CDA)
 
Het boek "Dura Vermeer, ondernemen in de bouw" ontvangen van de Dura Vermeer Groep NV, ter waarde van €100,--.
Dijsselbloem, J.R.V.A. (PVDA)
Dijksma, S.A.M. (PVDA)
Bos, W.J. (PVDA)
Depla, G.C.F.M. (PVDA)
Noorman-den Uyl, S.E.A (PVDA)
Kalsbeek, N.A. (PVDA)
Leerdam, MFA, J.A.W.J. (PVDA)

Een nieuwe uitgave van de complete Statenbijbel uit 1637 als geschenk van de Gereformeerde Bijbelstichting ter waarde van €60,--. Voor eigen gebruik gehouden.
Laan, L.W. Van der (D66)
Kalsbeek, N.A. (PVDA)
Eerdmans, B.J. (LPF)
Kraneveldt, M. (LPF)
Velzen, K. van (SP)
Schippers, E.I. (VVD)
 
Nee, dan Weisglas (VDD, kamervoorzitter) en Dittrich (D66), die doen alles voor theaterkaartjes en boekenbonnen. En Van der Vlies (SGP) laat zich gewoon betalen. 
Had ik u al eens verteld dat ik dol ben op openbaarheid?
 
Voor meer: kijk zelf, klik
Lees meer...   (11 reacties)
 
Hoewel er nog twee sollicitatieprocedures lopen, doe ik vandaag de vijfde brief de deur uit. Op de vorige vier kwam drie keer positief bericht, dus ik stuurde de kladversie van deze vol vertrouwen naar Yuri.
Lief, wil je er efkes naar kijken?
 
Een uurtje later lag er een mail.
dat is weer een sterk staaltje
(zie mijn aanpassingen)
desgewenst controleer ik straks nog even op taalfoutjes en zo
zoen zulle!
 
Ik opende het document waarin hij de wijzigingen had aangebracht. De brief was tien keer zo kort. Al mijn tekst was weg. Ik las wat er nog wel stond.
 
Waarde mevrouw ...,
Mijn lief is de beste.
U bent een dom kieken als u haar niet in dienst neemt.
Zo.
Met vriendelijke groet,
Yuri
 
Vanmiddag verstuur ik 'm.
 
(Voor Sollicitatiebief 1, klik
(Voor Yuri, klik
Lees meer...   (19 reacties)
 
 
 
Wat ik de komende dagen allemaal moet doen in plaats van stukjes schrijven:
 
- van Amsterdam naar Leuven naar Brussel naar Leuven naar Amsterdam naar Den Haag naar Amsterdam
- beter worden van die nepgriep die maar niet wil doorzetten
- nadenken over hoe ik de buurjongen die het op mij gemunt heeft, afschud
- met duistere types in een Brusselse kroeg onderhandelen over een baan
- een Belgische kortingskaart voor de trein kopen
- hopen dat het lente wordt
 - in een suppoostenpakje staand tegen de muur van het Museum voor Communicatie in Den Haag de uitreiking van de Dutch Bloggies (klik) bijwonen
- een van de gezichten van de dames van Bloody Hell (klik) uitknippen en opzetten met een elastiekje achter mijn oren
- mij drie dagen lang laven aan mijn lief, zodat ik 'm daarna weer twee weken kan missen
Lees meer...   (17 reacties)
 
 
Het is niet langer zondag en dan is het oppassen geblazen. Voor een zondagskind, welteverstaan.
 
Mijn vorige sollicitatiebrief schreef ik op een donderdag. Dat was er een aan Humo, voor de functie van eindredacteur. Even leek het niks uit te maken: donderdag, zondag, whatever, whenever, ik kwam erdoor. Op een simpele donderdag versloeg ik zomaar honderden tegenkandidaten en eindigde ik bij de laatste tien. Een waar zondagskind, dunkt me. Maar toen ik daarna mijn geluk opnieuw tartte en wederom lukraak een dag in de week koos, lag ik eruit. Bam! (zie ook: klik)
 
Okee, okee, toegegeven: het was nogal hoog gegrepen. Een eindredacteur moet uit het hoofd toch op zijn minst de naam van alle Idool-kandidaten, van het hele team van Tom Boonen en van het team van Verhofstadt kunnen spellen. En ik kan u vertellen: dat is voor een beginnend allochtoon best lastig.
 
De afwijzing kwam eveneens op een donderdag. Ik was geschokt. Het akelige aan zondagskinderen is namelijk dat ze niet zo maar een beetje verwend zijn, nee, ze zijn echt walgelijk verwend. Met andere woorden: toen ik eenmaal bij de laatste tien zat, had ik die baan al binnen. In the pocket. En dan is het nogal sfeerbedervend als blijkt dat het geen zondag is maar donderdag, en dat men je die job gewoon nog door de neus kan boren.
 
Maar goed. I've pulled myself together. Alle lurven die ik kon vinden heb ik met beide handen aangegrepen en ik heb mijzelf eens streng toegesproken.
 
En zo zit ik op een maandagochtend weer braaf een sollicitatiebrief te schrijven. Met het vooruitzicht van morgen weer, overmorgen weer, en zo elke dag opnieuw.
Behalve zondag.
Dan schrijf ik er geen.
Dat wekt namelijk alleen maar verwachtingen.
Lees meer...   (7 reacties)
 
 
Belooft u niet gelijk weg te hollen als ik het over politiek ga hebben? Ik weet namelijk dat ik mensen heb weggejaagd met mijn standpunten over religie en ik wil mijzelf liever niet verloochenen, maar ik wil u ook niet kwijt. Ik ben net een echte politicus, zeg maar.
 
Maar goed, politiek dus. Of specifieker: de verkiezingen, de stemwijzer en de VVD. Allereerst moet u weten: als ik de VVD ergens de schuld van kan geven, doe ik het. Dat is de onderliggende voorwaarde voor alles wat ik over politiek te zeggen heb. Ten tweede moet ik u vertellen dat ik de stemwijzer dinsdag invulde, waarna ik drie dagen in shock verkeerde. De drie partijen waarmee ik het meest op één lijn lig, bleken lokaal of anderszins des splinters. Ten derde: ik moet op 7 maart stemmen en het liefst geef ik een landelijk signaal. Wat heeft het voor zin om gemeentelijk te stemmen als je per se wilt dat het kabinet valt?
 
Dit gezegd hebbende kan ik u mijn dilemma uit de doeken doen. Ik zweef namelijk niet. Nee, zweven is anders. Mijn omtrekkende bewegingen hebben meer iets weg van een zwevende kiezer zonder rijbewijs in de botsautootjes. Mijn huidige mening over politiek past goed bij het t-shirtje dat ik heb: warning, next mood swing... 3 minutes (klik).
 
Kijk, als je de VVD geen zelfgenoegzaamheid gunt, moet je zorgen dat ze niet groeien en al helemaal niet de grootste partij worden. Nooit. Nergens. Maar dat is lastig, want ik kan ze geen stem onthouden, ik heb namelijk nog nooit op ze gestemd, dus minder wordt het niet zonder mijn stem. Daarnaast zal de VVD in Amsterdam niet snel de grootste partij worden. Wat dat betreft zou deze redenering nauwelijks invloed op mijn stemgedrag hoeven hebben. En tot slot is de PvdA de enige partij die wél de grootste mag worden, maar dat is nou net de partij waar ik vorig jaar afscheid van heb genomen.
 
Dat laatste is overigens ook een issue bij punt drie van mijn dilemma: ik wil een landelijk signaal geven. CDA, D66 en VVD moeten een flink pak voor hun broek krijgen en als je dat niet kunt doen door ze een stem te onthouden, zul je hun grootste concurrent moeten steunen. En dan komen we toch weer bij de PvdA.
 
Ik las onlangs het boek van mijn penvriendje (klik) Wouter Bos, Dit land kan zoveel beter. Het las weg als een damesblad en heeft de diepgang van een stoeptegel, maar toch was ik weer gecharmeerd van de man en zijn partij. Natuurlijk heeft dat iets te maken met onze briefwisseling - in die zin heeft die correspondentie voor hém zin gehad; ik overweeg immers soms daadwerkelijk om terug te keren bij de sociaal democraten. Maar het heeft ook iets te maken met het realisme waar zowel Bos als zijn partij naar neigen. Daar hou ik wel van.
 
Dat realisme sluit mooi aan bij het volgende issue, de volgende halte van mijn zweeftrein: klein links. De stemwijzer zegt: mevrouw u moet lokaal of des splinters stemmen, maar als u dat niet wilt, komen uw standpunten ook wel overeen met de SP.
 
Tsja, en dan denk ik gelijk aan realisme. En aan populisme. En aan revoluties die onhaalbaar zijn. En aan dat ik Jan Marijnissen niet zo hoog heb zitten. En Van Bommel ook niet. En Agnes Kant niet. En Krista van Velzen niet. En dat ik een aantal plannen van de SP mooi, maar absoluut onuitvoerbaar acht. Of zelfs gevaarlijk, als het gaat om buitenlandse politiek.
 
Nee, dan Femke. Femke kan mooi praten, is slim en misschien wel betrouwbaar. En Femke heeft een leuke lijst. Maar met Femke blijk ik het niet erg eens te kunnen worden. Landelijk niet en lokaal niet. Volgens de stemwijzer ben ik het net zozeer eens met D66 (bulder) als met GroenLinks. Tel uit je winst.
 
Maar goed, die stemwijzer wilde ik toch al niet volgen, want die zegt dus dat ik op Amsterdam Lokaal moet stemmen, een partij met de meest amateuristische website denkbaar (klik). Een partij waarvan ik verder zo weinig weet dat ik visioenen krijg van de familie Bakker die - ik meen- namens Leefbaar Amsterdam zitting had in de gemeenteraad. Dat was Jiskefet in de lokale politiek. En hoe surrealistisch ook: daar wil ik niet aan meewerken.
 
Nou, en dan is de cirkel dus weer rond. Dan heb ik alle opties gehad en dan stijg ik weer op, zoals het een goed zwever betaamt. Dan bots ik weer van links naar lokaal en van Wouter naar Jan.
 
Help! Wat moet ik doen? 
 
Voor meer over mijn politieke inborst:
Afgebakken, klik
Zezunja demonstreert, klik 
Goed gezelschap, klik 
Misschien helpt het, klik 
Dag meneer Bos, klik 
En toen was er antwoord, klik 
Penvriendjes, klik 
10 dingen waarover ik in 2005 geschreven had als dit weblog niet zo oppervlakkig was, klik
Lees meer...   (11 reacties)
 
 
"Mevrouw, u heeft in deze les al vier keer gezegd dat u wat warrig en chaotisch bent."
Ik stond mijn les Nieuwsbericht te geven en knikte naar de jongen die dat zei. Het hoort in die les. In die les moet ik altijd zeggen dat ik warrig en chaotisch ben, terwijl ik dat helemaal niet ben. Ik heb namelijk een schietpartij meegemaakt en dat gaat je heus niet in je kouwe kleren zitten. Nou, en dan begrijpen die studenten dat je voor die ene keer een beetje warrig en chaotisch bent. "Wat erg voor u."
 
En dan begrijpen ze ook dat ik mijn rooster die ochtend vergeten was, waardoor ik vijf minuten te laat was. Ik moest immers naar alle computerlokalen die ik kon bedenken om in de deuropening te vragen: "Wachten jullie op mij?"
Na zeven lokalen was er eindelijk een groep die zei: "Misschien." Dat was deze. Ze vonden het een beetje raar, zo'n verwaaide juf die in de deuropening komt vragen of ze misschien graag les van haar wilden krijgen. Maar toen ik dat van die schietpartij vertelde, ja, toen begrepen ze het.
 
Twee dagen later moest ik diezelfde groep lesgeven. Dat was gisteren om half elf. Ik reed met een collega mee naar Utrecht, toog voorzien van koffie en white board-markers naar het betreffende lokaal en trof daar een andere collega die mij 'ksssjt' weer wegjoeg. "Jij hoort hier niet."
Ik liep terug naar mijn kamer, waar mijn rooster lag en zag dat ik niet om half elf moest lesgeven, maar om half twee. Nou ja, dan was ik in elk geval ruim op tijd. Met een collega die ook voor niks op school gekomen was en die net zomin warrig en chaotisch is als ik, ging ik een beetje koffiedrinken en wat leuteren in het rookhol.
 
Tot er een meisje naar mij toekwam. "Uhm, moet u ons niet lesgeven?"
Ik kuchte wat -we zaten immers in het rookhol- en ik vertelde dat ik dat ook dacht, omdat zij dat in de eerste les tegen mij hadden gezegd, maar dat mijn rooster toch echt half twee aangaf.
"Maar er zitten 24 studenten op u te wachten beneden."
Ach, ik was er nu toch, en als er een lokaal vrij was...
 
Toen ik binnenkwam toonde ik hun mijn rooster. Zij toonden mij die van hun. Ik had een verkeerd rooster.
"Hoe vaak had ik ook alweer gezegd dat ik warrig chaotisch ben?', vroeg ik.
"Een keer of acht", riep iemand.
"Nou, dat ben ik dus helemaal niet", zei ik.
 
Waarop iemand vroeg: "Is dat van die schietpartij eigenlijk wel waar?"
Lees meer...   (11 reacties)
 
 
Ze wilden niet weten dat het woord 'brengen' donkeroranje is. En het woord 'en' blauw of geel, afhankelijk van de context. En ook niet dat de Fis op papier zilver is, maar als je 'm hoort grijsblauw, terwijl de G zowel op papier als in klank roodbruin is. Ze hoefden niet te weten dat 1990 donkergeel is en 1975 bruin. En ook niet dat september oranje is en februari donkergroen.
Maar ik kon wel eindelijk kwijt dat de zaterdag altijd zwart is, de donderdag altijd donkerblauw en het cijfer drie altijd helrood. En het mooiste is: ze gaan het nog wetenschappelijk gebruiken ook, daar in Engeland. Dus ergens in de boeken komt te staan dat het cijfer 4 appelgroen is.
 
Toelichting: met grote dank aan Peet (klik), zonder wie ik nooit op de BBC-site Derek Tastes of Earwax (klik) terecht was gekomen, waarop twee testjes staan die gebruikt worden in een onderzoek naar synesthesie.
Voor de uitleg over synesthesie: klik.
 
Fijn detail: volgens de Wikipedia is 1 op de 500 mensen synestheet, daar heet het een 'aandoening' (klik).
Volgens de BBC-site daarentegen is 1 op 100 mensen synestheet.
Quote: 'Is it a disease? No, synaesthesia isn't a disease or a disability. In fact, most synaesthetes wouldn't even call it a condition, they prefer to refer to it as a gift.'
 
En: mocht u denken dat dit niet over u gaat: u hebt het mis.
Ook op de BBC-site (klik):
 
"Are we all to some degree synaesthetes?
Research has shown that we all may be synaesthetic to some degree. In various studies, people have been asked to match sounds with colours, and the results have shown that we all tend to associate lower notes with darker colours and higher notes with brighter colours.
Similarly, everyone seems to be quicker at manipulating smaller numbers with the left hand and bigger numbers with the right hand. This suggests that we all have what's called an implicit 'number line'. Number lines are common among synaesthetes; a lot of them actually see numbers arranged in space.
So even though most of us are not aware of it, everyone may have synaesthetic tendencies."
Lees meer...   (18 reacties)
 
 
Soms bevind ik me zomaar ineens in een sociologisch onderzoekje. Zonder serieus onderzoeksplan observeer, registreer en analyseer ik de mensen om mij heen en hop: ik maak de resultaten openbaar. Meestal aan de borreltafel, soms aan de telefoon.
 
Zo ook gisteren. De vraagstelling was als volgt: meisje fietst met elandkapsel door de stad, hoeveel mensen staren, lachen of wijzen naar haar?
 
Ik had die vraag niet zelf bedacht, die was me opgedrongen, rond kerst, in Leuven. Ik liep op straat met twee piekerige bolletjes op mijn hoofd en iedereen keek om, lachte of wees. Een kleuter stond met wijdopen gesperde ogen en priemde een wijsvinger in mijn richting: ' Moeke, kijk, da's ne goeie!'.
 
Gisteren fietste ik naar Dwarzand om te repeteren en wederom had ik gekozen voor Coupe Miss Moose. Ik reed mijn routineroute: Van Wou, Utrechtsestraat, illegaal het Rembrandtplein oversteken, bij de Kleine Komedie over de Amstel, Kloveniersburgwal, Raamgracht en dan ben ik er.
 
In de Van Wou keek niemand op of om. Ik was geen bezienswaardigheid, geen vogel, geen vliegtuig. Zo ook bij het Frederiksplein, niemand gaapte me aan. Ik nam alvast een voorschotje op de resultaten en stelde vast dat Amsterdammers zóveel meer gewend zijn dan Leuvenaars, dat je het wel heel bont moet maken, wil je aangestaard worden. Dat leek me een tamelijk onwrikbare vaststelling. Daar durfde ik wel op te anticiperen.
 
Tot mijn voorbarigheid ter hoogte van de Herengracht, huppakee, gelogenstraft werd. Veel mensen bleven staan en keken. Ik stak het Rembrandtplein over en ze riepen rare dingen naar me. Bij de Kleine Komedie staakten twee mannen hun gesprek toen ik langsfietste.
 
In verwarring stak ik de Amstel over. Zouden Amsterdammers dan toch niet zoveel gewend zijn als ik dacht? Maar op de Kloveniersburgwal begon het me te dagen. Een groep Engelsen schreeuwde naar de overkant van de brug: 'Hey Michael, look at that.' Michael keek naar mij, lag dubbel en ik stelde vast: bij de Herengracht begint het centrum en in het centrum wonen geen Amsterdammers, maar toeristen.
 
Nog voor ik bij Dwarzand aankwam, had ik mijn analyse rond. Onder het genot van een cappuccino presenteerde ik de conclusie. Dwarzand keek me schaapachtig aan.
'Dat verbaast me niets.' 
'Dat hoeft ook niet', zei ik, 'een onderzoek mag best de verwachte uitkomst hebben.'
 
Nou ja, en toen duurde het even voor we weer vriendjes waren, want flauw vond ik het wel. 
Lees meer...   (8 reacties)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl