zezunja.punt.nl
 
 
Zullen we vaststellen dat er geen touw aan vast te knopen valt?
 
Voor een fijn staaltje Celentano uit de tijd dat liedjes nog 1.58 minuten duurden, klik. André Hazes is er niets bij.
 
waarschuwing: 't is zo'n liedje dat de hele dag niet meer uit je kop gaat
Lees meer...   (8 reacties)
 
 
Twee dagen lang zocht ik mijn mp3'tjes uit. Ik skipte dubbele, voegde elk nummer apart aan een playlist toe en maakte zo een stel loepzuivere, gelijkgestemde afspeellijsten, zonder verstekelingen. Vanochtend bleef ik hangen bij de K van Kajagoogoo, maar ik kitste in mijn handen en zette nog eens flink door. Inmiddels ben ik bij de K van The Kinks, nog 2500 liedjes te gaan. Tijd voor een tussenstand.
 
Surprise, surprise!
Als je écht goed gaat luisteren, belanden sommige bands noodgedwongen in de raarste categorieën. Zo verdiende Nine Threads van dEUS ontegenzeggelijk een plaats in de playlist Crooners. En Dr. Hook 's The Cover Of the Rolling Stone kwam in Country Up terecht. De grootste verrassingen? Kate Bush in Alternative Rock en Adam Ant in Ska.
 
Verbannen naar de playlist kabbelrock.
Eerst dacht ik dat de playlist Kabbelrock een serieus te nemen playlist zou worden met deuntjes die het goed doen tijdens lange autoritten, maar bij nader inzien is de playlist Kabbelrock het verdomhoekje van mijn iTunes geworden. Alle bands en nummers die ik zat ben of waar ik inmiddels 'overheen' groeide, eindigden in de playlist Kabbelrock. Denk aan Counting Crows, K's Choice, Alanis Morissette en Keane. Allemaal gedoemd voortaan genegeerd te worden.
 
Wat ook niet onopgemerkt bleef 
* Toen ik bij de E van Elvis Costello was, bleek mijn scrollbalkje al op eenderde van mijn muziekbibliotheek te zijn. Dat betekent dat eenderde van de artiesten in mijn iTunes een naam heeft beginnend met a, b, c, d, of e. Kijk, dat vind ik nou opmerkelijk.
* John Lennons Imagine is moeilijk te categoriseren. Het gruwelijke arrangement liet me geen keuze: hij belandde in Poppy Ballads en in Bombastische Ballads. Die twee playlisten komen grotendeels overeen; Andrea Bocelli maakt het verschil, geloof ik.
* De meeste nummers van Janis Joplin moeten in Soul Swing en niet in Gitaarrock Oud.
* Als je weigert een playlist Chansons aan te maken, waar moet meneer Brel dan in? En mag Mijn Vlakke Land eigenlijk wel in de playlist Nederlandstalig?
* De meeste nummers zitten in de playlist Meezingers, dat zijn er 413. Gevolgd door de playlist Blues-Rock met 334. Op de derde plaats staat Gitaarrock Nieuw met 251 nummers. De kleinste playlist tot nu toe is Tex Mex, met zeven nummers. Maar goed, we zijn pas op de helft en Rowwen Hèze moet nog komen.
* John Barry is de held van de bombastische playlists. Met zijn James Bond-soundtracks komt hij voor in Bombastische Ballads, Swing Bombastisch en Klassiek Bombastisch. John Barry is een consequent man.
*Eamon met I don't want you back (fuck you dit, fuck you dat, u weet wel) kon ik niks stoerders geven dan een plaatsje in Soul Ballads. Ik weiger te erkennen dat ik in het bezit ben van arembie. Eamon is definitief niet stoer.
  
Parels op mijn pad
Het voordeel van opruimen, is dat je tegenkomt wat je kwijt was. Ik ontdekte een paar liedjes die ik vanaf nu nooit meer zal vergeten.
Hier, een parel: klik
 
(Voor overige favorieten verwijs ik u graag naar last.fm, beter bekend als zijTunes, klik
Lees meer...   (8 reacties)

 
Ze moeten er een act van maken, vind ik. Dwarzand en de drummer. Elke week doen ze het minimaal één keer en het is zó verschrikkelijk spannend om te zien. Meestal is het in Smithereens, soms in In the Sun, maar in elk geval altijd in een van de vele snoeiharde nummers.
 
Dwarzand begint de act. Hij laat zijn plectrum vallen tijdens een snelle rif, maar speelt door met een reserveplectrum dat op de body geklemd zit. Vervolgens staart hij naar zijn lievelingsplectrum op de grond, hij verlangt ernaar.
Dan komt het wachten. Meestal is Dwarzands partij onmisbaar, waardoor bukken en het lekkere plectrum oppakken niet aan de orde zijn. Maar hij blijft áltijd kijken. En verlangen.
Dan komt de ontknoping: in een break van een paar seconde schuift hij het reserveplectrum terug, hij bukt en speelt vervolgens razend snel weer verder. Doorgaans is dat het moment dat ik eruit vlieg, omdat ik het tafereel met open mond gadesla.
 
En dan komt de act van de drummer, liefst in hetzelfde liedje. Tijdens een snel stuk slingert hij een van zijn drumstokjes weg. Vervolgens kunnen er twee dingen gebeuren: 1. het weggeslingerde drumstokje ligt binnen handbereik en zonder het ritme van de rest van zijn handen en voeten te stoppen, graait de drummer naar het stokje. Stoïcijns voegt hij daarna zijn tik weer toe. Of 2. hij pakt in één handomdraai een reservestokje van zijn bass-drum en tikt verder alsof er niets gebeurd is. In beide gevallen vlieg ik eruit wegens met open mond gadeslaan.
 
Ik vind dat het een act moet worden. Dwarzand en de drummer.
(en ik moet gewoon wat minder gadeslaan)
Lees meer...   (11 reacties)
 
 
Het zijn terugkerende thema's hier, Bowie (klik en klik en klik) en de buurvrouw (klik en klik en klik). En hoewel ik vermoed dat de buurvrouw niet van Bowie houdt, ga ik de twee thema's vandaag aan elkaar voorstellen.
 
Het zit namelijk zo: mijn buurvrouw maakt muziek. Dat moedig ik aan, want ik maak zelf ook muziek en een beetje gelijkgestemdheid met je buren is nooit weg. Maar mijn buurvrouw heeft een zodanig andere muzieksmaak dat ik langzamerhand steeds minder verdraagzaam word. Daarnaast is mijn buurvrouw een nachtbraker. Ze is Finse en ik gok dat die zich van nature door de duisternis niks in de weg laten leggen. Nou ben ik ook niet altijd vroeg, dus tot op zekere hoogte kan ik best meegaan in wat nachtelijk kabaal, maar er zijn grenzen.
 
Zondag. Ik had een urenlange treinreis en een flinke dosis computergeknoei achter de rug en ik wilde slapen. Het was half een en mijn bovenbuurvrouw had bezoek. Van die Finse giechelmeisjes waarover ik al eerder schreef (klik). Ze begonnen te zingen. Driestemmige kutmuziek. Loepzuiver en geschoold, maar niettemin stomme slijmmuziek.
 
Ik was in een allebehalve tolerante stemming, maar ik was wel lui en naarboven gaan om mijn beklag te doen is iets waar ik sowieso niet dol op ben en zeker niet als ik mij al helemaal heb overgegeven aan de zwaartekracht. Kortom: meer uit luiheid dan uit verdraagzaamheid gaf ik de bovenbuuv tot één uur, daarna moest het schluss zijn.
 
Al snel sukkelde ik een beetje in, maar even snel werd ik ook weer wakker van het gejoel en gejodel boven mijn hoofd. Kwart voor één, nog een kwartiertje.
Ik doezelde stug door en viel uiteindelijk in slaap. Om twee uur werd ik gelanceerd van schrik. Boven mijn hoofd leek een soort Eurovisiesongfestival-hel te zijn losgebarsten, compleet met dansjes, applaus en veel pret.
 
Twee uur. Fuck! Ik deed het licht aan en zocht lukraak wat slobberkleren bij elkaar. Met kippige oogjes achter mijn brillenglaasjes en dreads als een wuppie zombiede ik de trap op.
 
Ik klopte sloom op de deur. De muziek ging gelijk zachter en er werd in het Fins wat over en weer gesist, maar niemand kwam opendoen. Na een halve minuut klopte ik opnieuw. Achter de deur werd het muisstil en ik voelde me plotseling een soort heks. Een benedenbuuv die je moet mijden als de pest. Eentje waar je bang voor moet zijn.
 
In halfslaap en opperste verwarring over mijn nieuwe status als akelige buurvrouw stommelde ik weer naar beneden. Toen ik halverwege de trap was, ging de deur een klein beetje open. Mijn bovenbuurvrouw stak haar neus om de hoek en was duidelijk onaangenaam verrast dat ik nog niet uit het zich was verdwenen.
'Sorry, sorry, sorry, sorry, sorry', stamelde ze fluisterend.
'It's okay', zei ik.
 
Maar de buuv heeft kennelijk niet door dat alles hier van bordkarton is, want gisteravond was het weer raak. En dáár komt Bowie in de picture. Ik vond gisteren namelijk na eindeloos lang zoeken (zie ook klik) de allerfijnste live-plaat van David Bowie (Bowie Live, 1974) op internet. Een plaat die ik vroeger op cassette weken achtereen luisterde en die ik bij gebrek aan digitale versie jaren niet had gehoord.
 
Vandaag haal ik dus uitgebreid mijn hart op bij fantastische uitvoeringen van Cracked Actor en Moonage Daydream. Bij de schitterende intro's van 1984, Width of a Circle en Changes. Bij de pompende ritmes van Sufragette City en Diamond Dogs. Nou ja, eigenlijk bij de allerbeste plaat ooit gemaakt. En dankzij de loudness-knop denk ik dat mijn buurvrouw nu wel weet hoe gehorig het hier is. En hoe goed Bowie is. En dat heksen ook maar mensen zijn.
 
Als u wilt meegenieten: hier het waanzinnige eerste nummer van de plaat, klik.
En hier de mooiste uitvoering ever van Rock 'n' Roll Suicide, klik.
Lees meer...   (3 reacties)
 
 
Dwarzand en M (bij u beter bekend als Dwarzand JP. Bach en Purple Sheep Smetana, klik) zijn al een eeuwigheid mijn beste vriendjes. Ik heb daar een paar van, van die beste vriendjes. Dwarzand en M behoren tot de elite. Tegenwoordig heb ik een bandje met Dwarzand en M en zit ik dus met mijn beste vriendjes in een band. Daardoor worden mijn beste vriendjes ook elkaars beste vriendjes en dat is leuk. Heel leuk.
 
Maar eerst moeten ze nog even leren communiceren, die beste vriendjes van mij. Want dat gaat niet vanzelf. En ik spreek uit ervaring als ik zeg: je kunt alleen beste vriendjes zijn als je een beetje fatsoenlijk met elkaar kunt communiceren. Pra-ten dus. Dwarzand en M hebben nog een lange weg te gaan.
 
Begin 2004 had ik ook al 'ns een paar maanden een bandje met onder meer M en Dwarzand. M was toen pianiste en Dwarzand speelde gitaar. De communicatie tussen en M en Dwarzand was toen al weergaloos.
 
Dwarzand: Het is achtereenvolgens G, Fis, en dan een C.
M: Een Fis? Maar je speelt daar helemaal geen Fis. Dat is een Cis. 
Dwarzand: Okee, een Cis dan. Daarna komt D, G, D, G.
M: Maar je speelt dat helemaal geen D. Dat is een Gis.
Dwarzand: Okee een Gis dan. Vervolgens hebben we dat open akkoord, die Dis.
M: Maar je speelt daar helemaal geen Dis, je speelt een C daar.
Dwarzand: Is dat een C? 
 
Voordat u denkt dat Dwarzand een onbenul is: dat is-ie niet. Dwarzand is autodidact en weet de meeste akkoorden prima te benoemen. Alleen de kleine pinkvarianten en zulks maken hem snel in de war. M heeft het conservatorium gedaan en weet alles dus juist feilloos te benoemen. M komt van Venus en Dwarzand van Mars.
 
In dit bandje is M onze tweede zangeres. We zijn blij met 'r, ze zingt mooi. Als beste vriendjes staan we de sterren van de hemel te spelen. En soms moet er weer gecommuniceerd worden.
 
Dwarzand: M, ben je er klaar voor? Want dan doen we de first take.
Zezunja: Ja, M zo gaat dat hier, als we opnemen, spreken we van first takes.
Dwarzand: Maar die first take is nog niet definitief hoor. Maak je geen zorgen.
Zezunja: Nee, want dan krijgen we nog de second first take, en de third first take.
Dwarzand: Ja, en dan gaan we naar de last take.
Zezunja: Maar zo ontzettend last is die niet hoor. Niks definitiefs.
Dwarzand: Nee, dat is pas de first last take.
Zezunja: Ja dan krijgen we nog een second last take...
Dwarzand: ... en een third.
Zezunja: En dan komt de definitive take. 
Dwarzand: Maar dat is nog niks om je druk over te maken.
Zezunja: Nee, er komt altijd een second definitive take.
Dwarzand: Ja, en als het nodig is gaan we door tot de tenth definitive take.
Zezunja: Maar dan moet het ook wel definitief zijn.
Dwarzand: Ja, dan is het klaar.
M: (...)
 
We hebben nog een lange weg te gaan.
Mijn beste vriendjes en ik.
 
Voor meer com-mu-ni-ca-tie over muziek, zie klik en klik
Lees meer...   (2 reacties)
 
 
Charlotte (klik) zegt dat mijn stem in haar hoofd heel anders klinkt (klik).
Dat heb ik ook.
In mijn hoofd klinkt mijn stem ook heel anders.
 
En dat terwijl ík wekelijks terughoor welke gruwelen ik zoal door die microfoon slinger.
Luister en huiver: 
 
Heel Gek Akkoord (klik)
Geen Last Van Het Tempo (klik)
Snap Ik (klik)
Weet Ik Niet (klik)
Je Kijkt Ook Zo Boos (klik)
Lees meer...   (7 reacties)
 
 
Het nummer was echt afgelopen. Ik zweer het. Ik verpestte het einde heus niet hoor. Echt niet. Geloof me nou maar.
 
Voor de verzuchtingen van mijn band: klik.
Lees meer...   (7 reacties)
 
 
'Als je je string vasthoudt, klink je het mooist', zei de man uit het publiek die er verstand van had. 'Dus je moet niet roken of drinken, want dan heb je geen hand meer vrij voor je string.' 
 
En hoewel ik weet dat hij gelijk heeft - ik zing mooier als ik mijn linkerhand op mijn rug leg en onbedoeld wat met mijn string friemel- hoop ik toch dat het publiek in het vervolg vóór mij gaat zitten in plaats van achter mij.
Lees meer...   (7 reacties)
 
 
Ik ga iets opbiechten wat in het geheel not done is.
Ik ben gisteren naar een concert van Krezip geweest.
In Paradiso. Eerste optreden van hun clubtour.
 
Ik weet dat het merendeel van mijn muziekvrienden nu heel aanstellerig de wenkbrauwen zit te fronsen. En ik ben vastbesloten die wenkbrauwen nog wat verder te laten stijgen. Want ik vond het namelijk heel erg leuk. Horen jullie dat? Leuk
 
Okee, okee, ik weet dat ik hier nooit en te nimmer de handen voor op elkaar krijg, maar ik wilde het toch maar even gezegd hebben.
 
Kijk, ik zie ook wel wat er mis is met dat bandje. De muziek kent geen scherpe randjes, de muzikanten zijn niet erg goed, de teksten zijn soms ronduit wanstaltig en hun maniertjes zijn weinig subtiel. Zo las ik ooit een recensie van hun eerste cd waarin de recensent zich beperkte tot het tellen van de keren dat er yeah gezongen werd. Hij kwam tot een idioot aantal van tachtig of zo. En ik vond dat hij een punt had. Want dat zegt wel iets. Over ouderwetse rock-trucjes en in herhaling vallen bijvoorbeeld.
 
En toch, en toch, en toch... de springliedjes blijven leuk, ze maken catchy tunes, Jacqueline Govaert kan waanzinnig goed zingen en de bezetting heeft iets vertederends. Dat is voor een gemiddelde Zezunja voldoende om een fijne avond te hebben.
 
Daarbij is het voor mij met mijn pas-opgerichte bandje heel gemakkelijk me te vereenzelvigen met die jongens en meisjes op het podium. Als ik George Clinton en band zie optreden, denk ik zelden: dat is within reach. Maar bij Krezip kan ik helemaal wegsuizen op de misschien... ooit... eens... hier... in... Paradiso- gevoelens.
 
Begrijp me niet verkeerd. Die dame kan een stuk beter zingen dan ik, maar ik heb een betere band. Veel beter. En ik weet dat we het zouden moeten kunnen. Op dat podium belanden. Onder die mooie bogen. Met zoveel publiek.
 
En dat alleen al. Dat gevoel. Een gevoel dat ik gisteren eigenlijk pas voor het eerst had. Dat maakte het tot een onvergetelijk concert.
 
Misschien moet ik tot de conclusie komen dat ik vaker naar concerten moet die fronsenswaardig zijn.
Lees meer...   (12 reacties)
 
 
Vroeger noemden we M. Purple Sheep.
M. heeft namelijk wonderschoon donkerblond kroeshaar dat ze met graagte een kleurtje gaf. Één keer liep het verven uit de hand en prompt zat ze opgescheept met de bijnaam Purple Sheep.
 
Purple Sheep was mijn vriendinnetje op de middelbare school. We zaten daarvoor al op dezelfde lagere school en op ons vierde hulden we ons samen in onze tutu, maar pas toen we een jaar of dertien waren, werden we vriendinnetjes.
 
Inmiddels zijn we achttien jaar verder en Purple Sheep is nog steeds mijn vriendinnetje. Maar Purple Sheep heeft er een dimensie bijgekregen: ze is nu ook mijn achtergrondzangeres.
 
En wat voor een! Purple Sheep heeft namelijk conservatorium gedaan. Niet als uitvoerend zangeres, maar toch... Purple Sheep kan er wat van.
 
Zo viel ik gisteren steil achterover toen ik zag dat ze de zanglijn in noten had uitgeschreven. Op een balkje! Míjn zanglijn! Míjn liedjes! Ik wist niet eens dat ze uitschrijfbaar waren.
En dat is gek om te zien hoor. Je eigen liedjes in bogen van zwarte bolletjes op papier.
 
Wel, u begrijpt: ik ben erg blij met Purple Sheep als achtergrondzangeres. Ze zingt prachtvol en kan mij ook nog eens vertellen of ik een G danwel een C zing. Je weet nooit waar dat goed voor kan zijn.

Maar Purple Sheep heeft nog een kwaliteit. Ze heeft namelijk de achternaam van een beroemd componist. Dat kan dus niet meer fout gaan.
En wat nog leuker is: Dwarzand heeft ook de achternaam van een componist. Me dunkt dat we gebeiteld zitten.
 
Edoch: er is een probleem. Ik ben namelijk erg voor bijnamen en artiestennamen. Namen verzinnen is het leukste dat er is en de gemiddelde Hollandse naam is niet echt rock 'n' roll-fähig, vind ik. Met andere woorden: hun voornaam is very not-cool en dat kan natuurlijk niet in combinatie met zo'n hemelbestormende achternaam. En belangrijker: zo'n hemelbestormende band. *kuch*
 
Maar ik heb de oplossing gevonden hoor. Ik ben er helemaal uit, met the best of both worlds
M. heet voortaan Purple Sheep Smetana
En Dwarzand zal door het leven gaan als Dwarzand JP. Bach.
 
Komt dat zien!

Voor meer stukjes over het ontstaan van de band Little White T-shirt: klik 1, klik 2, klik 3, klik 4, klik 5, klik 6, klik 7, klik 8, klik 9, klik 10.
Voor meer over Smetana en Bach: klik en klik.
Lees meer...   (10 reacties)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl