zezunja.punt.nl
 
 
Morgen ziet u het resultaat. 
 
Voor Dreadwieken Part I, klik
Voor de Dreadwiekplanning, klik.
(By the way: ik heb de Rijkaard-fase overgeslagen.)
Lees meer...   (18 reacties)
 
 
Vanuit mijn zweterige slaapzakje keek ik vanochtend naar Oprah's Special Report: American Schools in Crisis. Een docente vertelde dat ze onmogelijk veertig leerlingen tegelijk naar behoren les kon geven. Ze huilde er bijna van.
Toen was ik zó blij dat ik deze week niet weer hoefde te beginnen. 
Lees meer...   (14 reacties)
 
 
De koningin is mijn bedje alvast aan het inslapen (klik). Ik heb haar even vooruit gestuurd, want de tijd dringt. Afgelopen zondag deden we de eerste verhuizing, aanstaande zaterdag de tweede, zondag de rest en het weekend erna haal ik de laatste spullen uit Amsterdam. Intussen kan de koningin dus mooi de weg vrijmaken.
 
En doet ze niet ook handelsmissiegespreksdingen? In dat geval had ik haar natuurlijk wel even kunnen vragen een baan voor mij te regelen. Dat is nog niets eens zo'n gekke gedachte hoor, het staatshoofd dat in den vreemde bemiddelt voor eigen staatsburgers. Waarom zou ze dat alleen doen voor gevangenen en grote bedrijven? Dan heb ik tenminste ook nog iets aan die geldverslindende, motorhelmdragende, geäffecteerd pratende waanzin.
 
Hoe dan ook: ik gal0ppeer als een dolle door het leven, dus het is fijn dat de koningin even wat voorwerk doet. Want hemel, ik moet de komende week dus alles inpakken, mijn lief op afstand (megafoon?) aanmoedigen terwijl hij alles inpakt, honderden stukjes en stukken nakijken, eindexamengesprekken voeren, mijn eigen afscheid van mijn werk vieren, mijn moeders afscheid van haar werk vieren, mijn moeders verjaardag vieren, mijn huis netjes achterlaten en goede moed houden. En o ja, en ik moet ook nog repeteren en voetbal kijken. Tsja, en dan is het een hele geruststelling dat de koningin alvast ruim baan maakt.
 
Je moet er toch niet aan denken dat je in een republiek zou wonen. 
Lees meer...   (7 reacties)
 
 
Ik heb zo'n zin om op te sommen. Heb ik vaak. Zin om op te sommen. Opsommen is voor luie mensen. Een beetje tellen vereist nul creativiteit. Mmmm.
 
1. Een concert van Mogwai is als een rit in een achtbaan. Je hebt voortdurend het gevoel dat je er niet zonder kleerscheuren uit zal komen.
2. Dat rookverbod in de AB in Brussel vond ik een merkwaardige belevenis. Sex, drugs and rock 'n 'roll in een lucht die schoner ruikt dan de buitenlucht.
3. Als je niet danst omdat de muziek niet dansbaar is en niet rookt omdat dat niet mag en er ook nog 'ns geen bar in de zaal is, wat moet je dan nog doen terwijl je naar de muziek luistert? Ik heb heel hard een stoel staan wensen.
4. Thai in de trein zijn minder luidruchtig dan Chinezen in de trein. Vandaag stonden er Thai op het menu.
5. Beide groepen applaudisseren even hard bij het passeren van bloembollenvelden. Voor zover dat kan met die camera's waarmee ze de hele reis van Brussel naar Amsterdam op band zetten.
6. Op 1 augustus ben ik weg. Verschwunden. Gone.
7. Ik word vermoedelijk geen camjo. Ik scoorde belabberd op mijn kennis van Vlaams Limburg.
8. Wat ik dan wel word, weet ik nog niet. Ik reageer op alles wat maar in verste verte iets met journalistiek of schrijven te maken heeft. Dus misschien word ik nieuwslezer. Maar misschien ook niet.
9.  En wat zo fijn is: omdat ik mijn huis heb verkocht, maakt dat allemaal niks meer uit.
10. No strings attached. No strings attached. No strings attached.
11. Driehonderd columns nakijken in anderhalve dag is ondoenlijk. Tenzij je overal na lezing slechts een krul onder zet. Not my style.
12. Ik heb een week lang niet geweten dat er een verloren autoradio op mijn stoel lag.
13. Ik was dit weekend in Brussel en in Antwerpen.
14. Dat zal vast in de toekomst heel normaal worden, maar nu voelt het nog steeds een beetje als vakantie.
15. Ik verhuisde dit weekend al één apparaat naar het Vlaamse.
16. Nu hoef ik niet meer naar beneden om koffie te halen. 
17. Punt 16 heeft een dubbele bodem die u niet begrijpt. 
 
Voor mensen die zich afvragen waarom mijn opsomming ineens staccato wordt: ik weet het ook niet. Ik gok luiheid.
 
18. Ik vond dat dinosaurusstuk in King Kong echt te lang duren. 
 19. Maar als je een Peter Jackson-fan naast je hebt zitten, mag je zoiets niet hardop zeggen.
 20. Ik heb nooit eerder een buschauffeur ontmoet die met passagiers en al naar de garage rijdt om een nieuwe bus te halen zonder ook maar één woord tegen de passagiers te zeggen.
21. Nou ja, nooit... Tot afgelopen zaterdag. 
 22. Morgen doe ik mijn ontslagbrief op de post.
 
Ik somde eerder al 'ns wat op, want ik was eerder lui.
Zie: 10 dingen, klik en lijstjes, klik.
Lees meer...   (11 reacties)
 
 
Zo lui dat je geen zin hebt je zojuist opgewarmde prefab-maaltijd uit de magnetron te halen. 
Lees meer...   (5 reacties)
 
 
Pissig was ik. En dat zou ik hem vertellen ook. Die schijttaxateur. Incassobureaus op mij afsturen en dreigen met gerechtelijke stappen, terwijl dat geld op 30 november al overgemaakt is. Elke keer weer mijn humeur verzieken met zinnetjes als: 'Ondanks uw toezeggingen voor betaling zorg te dragen, hebben wij het bedrag echter niet ontvangen.' (sic) En: 'Wij maken hieruit op dat u deze kwestie klaarblijkelijk toch niet op een minnelijke wijze wenst op te lossen.' En: 'De aanzienlijke kosten van een dergelijke procedure worden u uiteraard in rekening gebracht.'
Fuck you. 
 
Zwaar geagiteerd zocht ik op internet het telefoonnummer van die lul, toen ik stuitte op een stuk in Vivenda. Ik las even door.
 
“Wat doet die kleur met je eten?”

Morika heeft kleuren in alle vertrekken van het huis steeds genuanceerd toegepast. Uitzondering daarop vormt de keuken. Die is zonder meer knalgeel. “Dat is helemaal de kleur van mijn partner. Ook hier is het materiaal van Abetti. We koken allebei erg graag en mijn grootste angst was: wat doet die kleur met je eten...? Maar het valt mee, rood zou denk ik de kleur van het eten veel meer hebben beïnvloed.”
 
(bron: klik
 
Toen was mijn dag weer helemaal goed.
Lees meer...   (2 reacties)
 
 
Ik ben in een hopladiejee-stemming. Kijk, een tropische vakantie is leuk, maar je twee weken lang helemaal rot kwissen met schoonfamilie en ander vers bloed is ook niet mis. Qua schoonfamilie val ik namelijk met mijn neus in de boter en dat geldt ook voor dat verse bloed. Hè gets, het wordt een beetje een smurrie met al die metaforen van bloed en boter. Ik wilde eigenlijk gewoon zeggen: kwisjes zijn leuk, mijn schoonfamilie ook en winnen ook.
 
De olympische gedachte is mij vreemd. Ik speel om te winnen. Altijd. Nooit niet.
Wat dat betreft kon ik deze vakantie mijn hart ophalen. Met tassen vol trofeeën kwam ik thuis. En ook nog met een klein beetje eeuwige roem. Hopladiejee hopladiejo.
 
Eigenlijk begon het al met de boom van Jessie van Appelblauwzeegroen (klik). Zij schreef een prijsvraag uit en ik gokte goed. De boom was 38,9 centimeter, inclusief pot. Ik zei 39.
Tot mijn grote vreugde ontving ik vorige week een Appelblauwzeegroen-kerstpakket met allerlei merkwaardige dinsigheidjes. Een soldaatje voor mijn soldaatjesverzameling, een Zeke-(klik)-look-a-like met zuidwester, Mariah Carey op een appelblauwzeegroen ceedeetje, een plat steentje 'om mee over het water te keilen, dat al ettelijke jaren boven in de rommelkamer ligt' en chocola. Veel chocola. (de vereiste foto volgt nog- update: klik)
Mijn verbazing was groot, mijn dank nog groter en mijn eerzucht het grootst.
 
In al mijn overmoed besloot ik dat dit het begin zou zijn van mijn kerstzegetocht. Met een schoonfamilie en schoonvrienden die er een handje van hebben de ene na de andere kwis te organiseren, leek me dat een mooie besteding van mijn kerstvakantie. Vooruit met die geit, winnen!
 
De eerstvolgende mogelijkheid deed zich voor op kerstavond. De ouders van mijn lief hadden een wonderlijke zelfbedieningskwis georganiseerd. We hadden alle zeven een deel van de vragen bedacht en die werden tijdens een verrukkelijk kerstmaal at random uit een stekelvarken geplukt. De vragen varieerden van 'Wat is het belangrijkste exportproduct van Tenerife?' tot 'Speel drie potjes Uno en win minstens één keer'. Ik bedoel maar: mijn zegetocht voortzetten was geen sinecure. Tel daarbij op dat de bakjes met punten zo nu en dan werden doorgeschoven, omdat sommige vragen doorschuifvragen bleken en ziedaar: mijn zegetocht kwam piepend en krakend tot stilstand.
 
Maar niet getreurd. De kwis was zó willekeurig dat men op elk moment mocht roepen dat het beantwoorden van een vraag een trofee waard was. Oftewel: als verliezer kon je met meer trofeeën naar huis gaan dan de uiteindelijke winnaar.
Ik beantwoordde de vraag over het gambiet bij schaken goed en won een Max'Útil-stofroller. Ik wist de strik in een strikvraag over Sinjoren met succes te ontwijken en won een brillenreparatiesetje. Ik gokte nog een voortplantingsvraag goed en scoorde een speelgoed-stoffer en blik. Later won ik bij het daadwerkelijke cadeautjes uitpakken nog een lekkere lunch in de supermarkt van Stevoort en zo viel er toch nog wat te lachen.
 
Sterker: ik had het enorm naar mijn zin. Want ik ben niet gek. Ik weet ook wel dat als er ook maar één dobbelsteen of andere random-factor aan te pas komt, winnen niet veel meer voorstelt. Dan komt die olympische gedachte goed van pas: meedoen is belangrijker dan winnen. We hebben het toch gezellig gehad? En wie wil er geen stofroller?
 
Goed, een week later was het de hoogste tijd voor de rebound. Oudejaarsavond. De Groote Kloote Eindejaarsquiz. De organisatie lag in handen van mijn eigen Groote Klootzak die er alles aan deed om mij niet te bevoordelen.
Maar dat was niet het enige obstakel op de weg naar victorie. Natuurlijk was daar weer die verdomde dobbelsteen, het integratieprobleem en een enorm sterk deelnemersveld. Én natuurlijk moesten we weer te pas en te onpas bakjes doorschuiven. Gék werd ik ervan. Wist ik zonder haperen achtereenvolgens de maker van een vunzige limerick goed te raden, een lichaamsdeel van Tatjana Simic juist te benoemen en een vedette-omelet snel te ontwarren, ging mijn zo zorgvuldig bij elkaar gescoorde scorebordje zonder pardon in zijn geheel naar een halvegare medekwisser.
 
En als je grote pech had, kreeg je daar het bordje van een hongerige deelnemer voor terug. Een deelnemer die besloten had een paar punten op te eten. Elk goed antwoord leverde namelijk één m&m op en hoewel ik me sterk heb gehouden, kan ik me goed voorstellen dat gedurende zes uur een bakje m&m's onaangeroerd laten voor sommige kwissers een brug te ver was.
 
Hoe dan ook: ik won niet. De gedoodverfde winnaar won. De cd met pornoliedjes en die ééuwige 'eeuwige roem' gingen aan mijn neus voorbij. Ik bleef achter met een olympische gedachte en een week lang m&m's als ontbijt.
 
Toen mijn lief en ik op 5 januari werden uitgenodigd voor een muziekkwis moest het er toch echt van komen. De grote revanche voor mijn mislukte zegetocht.
Maar het begon al niet goed. Het merendeel van ons team kwam niet opdagen, dus we namen het met zijn tweetjes op tegen teams van drie of vier. Daarnaast was onze inschatting dat de muzieksmaak van de quizmaster deels buiten ons spectrum zou liggen, dus onze kansen leken gering.
 
Op goed geluk gingen we toch maar voor de winst. Mijn lief herkende Missy Elliot en Apocalyptica. Ik raadde de titel van een liedje van Gérard Lenorman en zette ons op het juiste spoor bij de vertaling van Raymond van het Groenewoud. En hoewel we heel stom Mysterious Ways hadden verward met Even better than the real thing en maar niet konden komen op de naam van de voorman van Green Day was-ie daar dan tóch. Eindelijk, eindelijk, eindelijk, eindelijk. De tweede en laatste zege van mijn tocht. Hopladiejee.
 
Wat heb ik hiervan geleerd? 
1. Size does matter en 39 centimeter, met pot, is net iets te groot.
2. Zolang er geluk in het spel is, moet je niet per se willen winnen. Ook niet als je per se wél wilt winnen.
3. Met die speelgoed-stoffer en blik kan ik heel goed een bakplaat invetten. Als ik die zou hebben.
4. Alles van U2 lijkt op elkaar. 
5. Begin nooit een zegetocht als je 'm niet af kunt maken.
6. M&m's zijn de perfecte fundamenten voor een derde onderkin.
Lees meer...   (7 reacties)
 
 
Kijk, als je allerlei doden in je telefoon hebt staan, dan moet je dat natuurlijk even melden (klik). Maar niet te lang, want dan wordt het hartstikke ongezellig en dat moeten we niet hebben. Het leven is al zwaar genoeg in de winter.
 
Één klein probleempje: ik ben nu eigenlijk iets te moe om het hier met feestneus en toeter een beetje leuk te gaan zitten maken. Ik werk ineens weer vrij veel, heb al weken een knipperlichtrelatie met een venijnig griepvirus, trek lootjes bij de vleet -met alle gevolgen van dien- en ik loop voortdurend van die dagelijkse decemberpech op te lossen. Lawaaiige buren, vastlopende computers, kapotte fietslampjes en volle treinen, niets blijft mij bespaard. Een buikschuddend leuk stukje mag u dus van mij gewoonweg niet verwachten.
 
Maar dan toch!
Nu!
Vrolijkheid!
Hoera!
Weg met die nare verhaaltjes! 
 
 - de corny cowboyklompen die ik vorige week in de uitverkoop op de kop tikte, blijken geheel tegen de verwachting in wél lekker te zitten
- ik wist deze week ineens zeker dat dit kabinet nog vóór 2007 gaat vallen
- ik zag de adembenemende animatiedocumentaire Time machine (klik) op Canvas (vrijdag a.s weer!)
- niets is blijer dan mijn lief en ik en de toekomst 
- ik kreeg gisteren zomaar, plotseling zin in het WK
- het groene sokje (klik) van mijn spiksplinternieuwe iPod (klik) kleurde waanzinnig goed bij mijn groene vestje 
- ik was een snotterende kraai in de repetitieruimte maandag, maar ik kickte op de band
- de nieuwe opstelling boekenkast-ladenkast-tafel was het urenlange geschuif waard
- ik heb nog een klein stukje Harry Potter over
- Chello heeft de snelheid verdubbeld
- nog even en dan gaan de dagen weer lengen
- ik ontdekte tientallen verhaaltjes van Toon Tellegen, voorgelezen door de schrijver zelf (klik)
- mij bereikte het vreugdevolle nieuws dat Zezunja's Zotisch Weblog genomineerd is voor een heusche prijs (klik en klik).
- en vervolgens kwam mij het zo mogelijk nog vreugdevollere nieuws ter ore dat Protteke (klik) genomineerd is voor een prijs (klik en klik)
 
Me dunkt dat het dak eraf kan.
Lees meer...   (5 reacties)
 
 
Zondagochtend, half tien, msn. 
 
Ik: Heb je zin om zo even koffie te komen drinken?
Hij: Okee, ik ben over een half uur bij je
Ik: Mooi.
Hij: Zal ik dan fijn...
Ik: Woehoe, een cliffhanger, fijn...
Hij: ...een wc-rol meenemen
Ik: Hoe weet jij dat ik die nog stééds niet heb gekocht (zie ook klik).
Hij: Gokje.
Ik: Jij mag nooit meer raden.
 
Zo gezegd zo gedaan. We brachten koffiedrinkenderwijs samen een deel van de zondagochtend door.
Om half twaalf was hij weer weg en toen pas realiseerde ik me dat ik geen pleerol had gezien. Zorgvuldig begon ik de zoveellagige kerstbalservetjes die vorig jaar in mijn kerstpakket zaten plee-fähig te maken. Mijn routineklusje van de afgelopen dagen: laagje voor laagje uitvouwen, losmaken en doormidden scheuren. For the record: met één servetje kun je vier keer plassen, maar slechts een halve keer schijten.
Ik mijmerde er wat op los en stelde vast dat ik kerstservetten nog nooit voor iets anders had gebruikt dan voor grote nood bij hoge nood. En stiekem verdenk ik andere mensen ervan die dingen óók alleen dán tevoorschijn te halen.
Al mijmerend scheidde, scheurde en scheet ik mij de dag door. Tot ik 's avonds - kennelijk voor het eerst die dag - een blik op de tafel wierp. Daar stond-ie gewoon: mijn hoop in bange dagen, de pleerol to end all pleerollen.
Nou ja, en dan gaat het verder van 'mijn pleerol en ik - pomptiedom'.
En van lang en gelukkig en zo.
Lees meer...   (10 reacties)
 
 
Vervolg op TCTE of Zezunja die in een veel te duur hotel logeert (1), klik.
 
'Liefje, dit is zo kut', schreef ik en ik stuurde hem een link naar een nieuwsbericht over de stakingen in het Belgische openbaar vervoer afgelopen vrijdag. De dag van het vervroegde verjaardagscadeau: The Corniest Trip Ever (TCTE).
'Don't worry', schreef hij, monter als hij is.
 
'Ik ben bang dat je er niet gaat geraken', schreef ik een paar dagen later en ik flipte wat in mijn uppie. Zo gaat dat met verrassingen, je moet alles alleen doen.
'My love for you is stronger than a stomme staking', schreef hij.
 
Met dat laatste was ik blij, in het kader van TCTE. Want hij - ik noem mijn lief voor het gemak maar even Y, anders blijf ik aan het 'lieven'- wist nog helemaal niks, het was tenslotte een cadeautje. Het enige dat Y wél wist, was dat hij in Den Haag uit de trein (grmbl) moest stappen en dat het tripje de welluidende naam TCTE droeg, The Corniest Trip Ever. En daar voldeed die laatste zin aan.
 
So far so good. Y ving vrijdagmiddag boordevol goede moed The Corniest Trip Ever aan vanuit het verre Leuven, heel lief, zonder te weten met welk doel precies. En toen werd het spannend.
 
Om een uur of half zeven reed er een bus.
'Ik ben onderweg hoor', riep hij vanuit het geraas in mijn oor.
 'Goed zo', zei ik liggend op een bed in The Corniest Hotelkamer Ever (TCHE).
 
Vanuit Mechelen kon hij soepeltjes door met een andere bus naar Antwerpen.
'Als het zo doorgaat, lief, dan valt het reuze mee, die staking.'
'Hoera!', zei ik, terwijl ik The Corniest Cadeautjes Ever (TCCE) aan het uitstallen was.
 
In Antwerpen ging alles wonderwel nog immer goed. Soms lijken de goden je welgezind
'Ik heb een bus naar Nederland, ik kom er wel, ik kom er wel', zei hij.
Ik voelde me inmiddels een beetje raar, zo alleen, met uitzicht op zee.
Het was al donker. 
 
Wat ik al vermoedde, bleek waar: in elke god schuilt een vuil secreet. Goed gezind of niet.
'Liefje, de buschauffeur is ermee opgehouden', zei hij. Hij was op de linkeroever en het was er niet pluis. 
Ik weet te weinig van Antwerpen om het woord linkeroever direct met een wijk te associeren, dus ik zag waarlijk een oever voor me. Een kade met hoeren en rovers, pikkedonker, in het midden van nergens. Het was al negen uur geweest. 
 
Ik was zenuwachtig aan het zappen. Hoe corny is The Corniest Trip Ever (TCTE) als je helemaal alleen bent? Volkomen onbedoeld in mijn eentje tussen de vier muren van zíjn verjaardagscadeautje. En hij dwaalde in het donker langs de Schelde, nog zoveel kilometer te gaan. Je kunt het romantiek noemen, maar dat zou iets té corny zijn. Voorlopig was het vooral heel kut. 
 
Om kwart voor tien belde ik.
'Je kunt misschien nu weer naar het station in Antwerpen gaan en dan neem je daar de trein. Om tien uur zou de staking afgelopen zijn en er gaan vast nog wel een paar internationale treinen vóór middernacht.'
'Dat doe ik', zei hij, monter als hij is.
 
'Het is hier donker', zei hij om half elf.
Donker als de nacht.
Ik zuchtte. Zag mezelf alleen. Temidden van de bloemblaadjes.
En hem in het mooie, donkere station van Antwerpen.
 
'Ik neem wel een taxi', zei hij. 'Haast je', zei ik.
Hij had nog precies een uur. Daarna is Roosendaal afgesloten van de rest van de wereld. En stranden in Roosendaal op The Corniest Trip Ever (TCTE), dat kan écht niet. Dat is té erg.
 
Drie kwartier lang hoorde ik niks.
Mijn hart bonkte luidop in mijn keel, aangemoedigd door de hartjes om mij heen.
Toen ging de telefoon. Kwart voor twaalf. 
 
'Ik heb het gehaald', hijgde hij. 'Ik zit in de trein vanuit Roosendaal.'
Ik ademde uit. En uit. En uit.
Ik sprong in de tram naar Den Haag HS. The Corniest Hotelkamer Ever (TCHE) in opperste staat van Cornyheid achterlatend.
 
Op HS moest ik wachten, temidden van wat tuig, schorriemorrie en ander sissend volk.
Ik wachtte. Heel lang.
Ik belde Y. 'Je zit in een stoptrein', stamelde ik.
'Ik geloof het ook', zei hij.

Maar hij haalde het. In weerwil van alle boze buschauffeurs in België bereikte Y het doel dat hij niet kende. Het Kurhaus.
 
Toen we om twee uur 's nachts de kamer binnenkwamen, struikelde hij over de talloze bloemblaadjes. En toen was alles gelukkig gewoon weer heel erg corny.
Lees meer...   (18 reacties)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl