zezunja.punt.nl
 
 
Toen ik tijdens mijn les op mijn telefoontje wilde kijken of het al tijd was om pauze te houden, zag ik de laatst binnengekomen sms.
 
"Ik pies je naam in de sneeuw."
 
Vervolgens schraapte ik vier maal mijn keel en besloot ik dat het inderdaad de hoogste tijd was voor een pauze.
 
(Ere wie ere toekomt. Voor de afzender van de sms, zie klik)
Lees meer...   (28 reacties)
 
 
Vandaag een jaar geleden was ik in staat van ex. En als ik ergens geen zin in had, was het wel om in staat van ex zijn. Ik wilde wilde romances, hete hartstocht en bakken vol aandacht. Maar goed, als je nog niet zo lang in staat van ex bent, dien je wat geduld te hebben.
 
En daarvoor moet je dus niet bij mij zijn. Geduld. Ik weet niet eens hoe je het schrijft. Ik kan bijzonder slecht afwachten. Mijn handen zijn voor het heft gemáákt.
Dus terwijl ik in alle staten van ex was, brak er ineens een Valentijnsdag aan. Doorgaans vergeet ik Valentijnsdag keihard, maar nu was er werk aan de winkel. Ik heb geen Valentijnsdag nodig om verleidelijke briefjes te schrijven, ik kan immers erg slecht afwachten, zodoende neem ik regelmatig zelf het heft in handen, maar een dag dat je zonder humbug al je poet kunt inzetten op wilde romances en bakken vol aandacht laat ik in staat van ex liever niet voorbij gaan.
 
Daar zat ik, 14 februari 2005, met werk aan de winkel. Het was al laat in de avond, de tijd drong. En aangezien ik nog nooit eerder een Valentijnsproject ten uitvoer had gebracht, begon ik 'm toch wel te knijpen; ik had geen routine. Mijn eerste probleem was: wie o wie? Ik was in staat van ex en nog niet verliefd geworden, zelfs niet stiekem. Er was niemand die ik stilletjes minde en ik had along the way geen lekkere dingen gespot die ik op een Valentijnsgeheim wilde trakteren.
 
Alleen leuke mensen kwamen in aanmerking. Een beetje leuke mensen, half leuke mensen en misschien leuke mensen vielen af, ik moest immers nog geïnspireerd worden. Binnen twee uur een Valentijnstruc in elkaar draaien, kan alleen als leuk ook echt leuk is.
 
En toen belandde ik bij Yuri (klik). Ik ben een fervent aanhanger van het toeval, dus ik zal niet bij u aankomen met 'voorbestemd' en 'hoger hand', maar ik weet toeval wel op waarde te schatten. Bij deze. Dit was mooi toeval.
 
Ik kwam niet vaak bij Yuri, eens in de paar weken, maar áls ik er kwam was ik altijd gecharmeerd. Door zijn twisted mind, door de lay-out van zijn website -met de toen nog handgeschreven linkjes- en door zijn waanzinnig romantische inborst.
 
Hij moest het zijn, besloot ik. Naarstig begon ik zijn laatste stukjes te lezen. Ik zocht een aanknopingspunt, een Valentijns-cue, iets waarop ik mijn kunstje kon baseren. Mijn ogen bleven hangen bij het zinnetje 'Blij bukken maakt mensen blij. Mij in elk geval.' (klik). En toen nam ik een merkwaardig besluit.
 
Ik besloot als Blije Bukster actie te ondernemen. Op zich nog niet zo raar, het is immers des Valentijns om je niet uit te geven voor wie je werkelijk bent. Maar ten eerste is zijn stukje een ode aan het driehoekje van een andere vrouw; het is maar wat je een Valentijns-cue noemt. En ten tweede: als u het stukje van Yuri heeft gelezen, zult u begrijpen dat er toch minimaal een decolleté aan te pas moet komen, alvorens er gesleed kan worden. En daarover kan ik in het geheel niet meepraten. Ik stond niet vooraan toen de driehoekjes werden uitgedeeld, zullen we maar zeggen.
 
Maar ik ben een lefgozer en dacht kennelijk niet aan de verwachtingen die ik bij mijn Valentijn zou kunnen wekken. Verwachtingen die ik geenszins zou kunnen inlossen - in mijn decolleté kun je hoogstens langlaufen. En en passant negeerde ik die vrouw over wie het stukje gíng ook nog even.
 
Kortom: in weerwil van alles zette ik mij aan het briefje van de Blije Bukster. Ik maakte een e-mailadres aan, deblijebuksteretdjziemeeldotkom, knipte mijn hoofd van een bukfoto en stuurde de onthoofde bukfoto naar meneer Maanzand. 'Omdat blij bukken mensen blij maakt', schreef ik eronder.
 
Het duurde een week en tientallen e-mails voor Yuri erachter kwam wie de Blije Bukster was (klik). Dat had niet zozeer met beroerd detectiveschap te maken, als wel met het feit dat hij het stiekem wel leuk vond om in het ongewisse te verkeren. Toen ik hem na een paar dagen op de man af vroeg of hij eigenlijk wel wilde weten met wie hij te maken had, erkende hij dat hij daar niet echt haast mee had.
Tsja, kijk, en dát was natuurlijk niet de bedoeling. Een beetje Valentijn hoort als een gek te gaan gissen, graven en vragen, want dan heb je pas eer van je werk. Deze Valentijn ging doodleuk op zijn lauweren zitten rusten, de buit was immers binnen. 
 
En wat wás die buit binnen zeg. Het e-mailverkeer zinderde dat het een lieve lust was. Een dag of vijf na mijn ontmaskering schreef hij:
kom morgen
asjeblief
ik wacht je op
en we doen enkel fijne dingen

 
Ik kocht een retourtje Leuven en ik kwam (zie klik en klik).
En nu, een jaar later, weet ik niet hoe ik dit stukje moet eindigen.
Omdat het niet eindigt.
Omdat het gewoon 
echt
niet
eindigt.
 
Kijk ook bij mijn favorite work of art: KLIK 
Lees meer...   (31 reacties)
 
 
Vandaag een jaar geleden schreef ik deze zijdelings:
"Het is nog steeds 14 februari, dus ik kan er nog een heleboel sturen hoor."
(zie ook klik
 
Vanavond zal ik u vertellen hoe dat afliep.
(zie ook klik)
 
Update: et voilà, klik
Lees meer...   (6 reacties)
 
De cadeautjes voor en na. 
 
Ik wist nog niks van de wet van de cadeautjes, toen ik mijn tederbeminde (klik) vrijdagavond van de trein haalde. Wél viel me gelijk op dat hij op de roltrap stond met zo'n karretje voor oude dames. Zo'n karretje waarbij eigenlijk een doorzichtig plasticen hoofddoekje over je watergolfje hoort. Een karretje waarbij ook zo'n dikke vochtenkel niet zou misstaan. Hij straalde tot in het puntje van zijn muts.
 
Eigenlijk kan ik niet zeggen 'van de trein halen', ik moet tegenwoordig zeggen 'ik ga mijn lief van de roltrap halen', dankzij die uitsmijters aan de perrons, maar dit terzijde. Toen hij van de roltrap stapte, stak hij gelijk zijn arm uit. Een roze cadeautje. 'Een gelukkige verjaardag, lief', zei hij, nog voor we gingen zoenen. En toen gingen we zoenen.
 
'Er is een nieuwe regel dit weekend', begon hij. 'Elk uur moet je één cadeautje uitpakken. Zodra je cadeautjes achter gaat lopen, dien je die in te halen. De regel kent geen genade.' Ik boog deemoedig het hoofd.
 
Thuis bleek zijn ouwewijvenkarretje heel wat blitser dan het uiterlijk deed vermoeden. Aan alle kanten zaten ritsen en zo opende mijn lief de cadeautjes-showroom van dit weekend. Ik moest gelijk op straffe van geen genade een heleboel cadeautjes uitpakken; de slingers en feesthoedjes eerst.
 
'Je moet zondag tot vijf uur blijven', zei ik, nadat ik alle cadeautjes had geteld.
'Klopt', zei hij, 'dat is de wet van de cadeautjes.'
'Fijn', zei ik. 
 
De ochtenden waren het leukst. Vrijdagnacht sliepen we zo lang dat ik zaterdagochtend negen cadeautjes achterliep. Zaterdagmiddag gingen we de stad in en toen ik thuiskwam, liep ik alweer vier cadeautjes achter. En telkens als ik een inhaalslag deed, waarschuwde mijn lief: 'Als je niet opschiet, zijn die negen cadeautjes er alweer tien'.
 
Mijn lief is geen harde handhaver. Toen ik zaterdagnacht bij de vierde aflevering van The Soprano's in slaap viel, sloeg de klok drie. 'Mag ik dit cadeautje morgen uitpakken?' Ik vermurwde hem met mijn sleepy eyes. Het mocht.
 
Hij kent me. Hij weet dat ik mijn feestjes wil vieren. Dat ik het altijd jammer vind als leuke dingen voorbij zijn. Daarom had hij het gedaan. Als je zoveel cadeautjes geeft, is het nooit voorbij. Hij is precies zo, precies zoals ik. Ook hij vond het jammer toen ik cadeautje nummer zovelenveertig uitpakte. Het laatste cadeautje. Het mooiste, het allermooiste. Maar wel het laatste.
 
'Hoe moeten we dit ooit overtreffen, lief?', zei ik. 'Ik met mijn Kurhaus (klik), jij met je weekend vol cadeautjes. We moeten nog een leven lang verjaardagen vieren.'
'Ja', zei hij.
'Ja', zei ik.
En ik zag dat hij net als ik al zat te broeden op een plan voor volgend jaar.
Lees meer...   (17 reacties)
Ik won, ik won!
(Wat ik dan deed om te winnen? klik
Lees meer...
 
 
We gingen met z'n tweeën lootjes trekken. Dat viel nog niet mee, want koppels worden keihard buitengesloten op lootjestreksites. Maar gelukkig vond ik een site die nog dommer was dan wij en die de mogelijkheid bood om met twee mensen lootjes te trekken.
We hadden afgesproken dat we elkaar niet zouden vertellen wie we hadden getrokken -joepie! spannend!- en verder was de opzet als volgt: we zouden elk twee cadeautjes kopen voor degene die we hadden getrokken. Vervolgens zouden we vier slofjes bij de kachel zetten, dan zou de Sint langskomen en in elk van die slofjes zou 's ochtends een cadeautje met gedicht zitten.
Onze variant leek het meest op de Nederlandse versie van sinterklaas, met schoen zetten en lootjes trekken en zo, dus eigenlijk kon hij het ook niet helpen dat-ie het niet zo goed had begrepen.
   
Ikke: 'Laten we morgen pas onze schoen zetten.'
Hij: 'Waarom?'
Ikke: 'Ik heb begrepen dat de Sint nog niet al zijn gedichten afheeft.'
Hij: 'Moest dat dan?'  
Ikke: 'Ja natuurlijk liefste, er zijn met sinterklaas toch geen cadeautjes zónder gedicht?'
Hij: 'Ja, dan moet de Sint er inderdaad nog even aan gaan zitten.'
Ikke: 'Maar als we morgen pas onze schoen zetten dan heeft de Sint wat langer de tijd.'  
Hij: 'Maar zo lang kan ik niet wachten hoor.'
Ikke: 'Okee, dan moet de Sint het vanavond nog effe fiksen.'
Hij: 'Dus dan gaan we zo uitpakken?'
Ikke: 'Nee, man, gek! Dat is toch pas 's ochtends? De Sint gaat alleen 's nachts over de daken. Haha! Wat dacht jij dan?' 
Hij: 'Ja, nee, dat is waar.'
Ikke: 'Als we nu onze schoen zetten en we gaan er de rest van de avond naar zitten kijken, komt er echt niet ineens - abracadabra - simsalabim iets in.'
Hij: 'Nee, je hebt gelijk.'
 
-stilte-
 
Hij: 'Maar lief, dan moet ik morgenochtend om zeven uur op.'
Ikke: 'Nou jaaaa! Dat is werkelijk een heel idioot argument om je schoen niet te zetten.'
Hij: 'Maar eigenlijk kan ik gewoon niet wachten.'
Ikke: 'Okee, goed dan, zullen we dat gedicht dan maar laten?'
Hij: 'Ja. Dan doen we met kerst wel die twee gedichten.'
Ikke: 'En zullen we die schoen dan ook maar vergeten? En die mandarijntjes voor dat paard?'
Hij: 'Ja.'
Ikke: 'Dus we gaan elkaar die cadeautjes nu gewoon geven?'
Hij: 'Ja.' 
 
Waarop we voor elkaars neus de cadeautjes in de slofjes wurmden.
 
Een paar minuten later begreep ik eindelijk waarom mijn lief niet kon wachten.
Ik kreeg van hem een iPod en was de rest van de avond met stomheid geslagen.
Lees meer...   (18 reacties)
 
 
Ten eerste:  
Toen ik klein was, zei ik dat ik later nóóit zou trouwen.
En dat ik nóóit een huis zou kopen.
Niks voor mij.
November zes jaar geleden kocht ik voor het eerst een huis.
Vandaag precies vijf jaar geleden trouwde ik.
Een jaar geleden kocht ik voor de tweede keer een huis.
Vandaag kreeg ik dat huis eindelijk in bezit.
Afgelopen vrijdag zat ik bij een hypotheekverstrekker voor een derde huis.
Dat ik ga kopen met iemand met wie ik zo zou willen trouwen.
 
En verder:
1. De illustratie is mijn nieuwe bankpas. Via Webkim (klik) kwam ik erachter dat je die tegenwoordig zelf mag ontwerpen.
2. De pas is geldig tot 2010. Ik vind dat ik door deze pas al een beetje getrouwd ben. In elk geval tot 2010.
3. U herkent het plaatje misschien (klik).
4. Als u een uiterst bloedstollende Lola rennt vs 24 mash-up wilt lezen, raad ik u aan hier spoedig terug te keren teneinde het relaas van mijn helletocht van vandaag aan te horen.
 
Door de bank genomen:
- bezit ik per vandaag een huis
- ben ik door mijn bankpas vanaf vandaag voor vijf jaar getrouwd
- heb ik mijzelf verplicht morgen of overmorgen een stukje te schrijven over de werkelijk zinderende finale van mijn superaankoop
 
En dus:
Wordt vervolgd.
Lees meer...   (25 reacties)
 
 
In het ritueel van kleertjes oprollen, kleertjes aantrekken, cadeautjes en sleepkoffertje (klik) inpakken, lichaam schaven, schuren en aflakken, treintijden, sloten, koelkast en gas checken, wil ik ook altijd nog een stukje voor mijn weblog schrijven.
Dat lukt bijna nooit.
Lees meer...   (14 reacties)
 
 
Mijn lief slaapt nog, gok ik, maar als-ie wakker wordt, gaan wij samen een experimentje met hem uithalen. Samen als in: u en ik. Hè gezellig! Het zonnetje schijnt, het is zaterdagochtend, alles is vredig: dé perfecte dag voor een experimentje.
 
Het experiment gaat als volgt: via deze weg (mijn weblog, dit stukje) verzoek ik mijn lief (klik) de foto's van de musjes op Schiermonnikoog in de serie Zwart Wit (klik) op te nemen en wel vandaag nog. Gewoon, omdat het hier laatst over musjes ging (klik) en wij nimmer zulke brutale musjes zagen. En natuurlijk omdat ik benieuwd ben of mijn lief valt te dirigeren. Ik vermoed van niet, maar je weet maar nooit.
 
Dat is eigenlijk alles. In die zin is het een experimentje van niks. Edoch, het is een waardevol experiment. Ik moet toch een beetje weten wat voor vlees ik in de kuip heb (can I boss him around?). En als het experiment slaagt, kan ik mijn magisch krachten misschien aanwenden bij andere websites.
 
Eigenlijk is het ook geen verzoek, maar een soort eenzijdige afspraak: ik plaats een logje waarvoor die foto nodig is en mijn lief gaat die foto dan keurig plaatsen. Zoiets.
Niettemin moet ik u waarschuwen: dit experiment is niet voor de weekhartigen onder ons. Het wordt namelijk nog razend spannend. Mijn lief is geenszins gedwee en hij houdt absoluut niet van dwang. En die foto's zijn niet zo heel erg mooi.
Maar hee, ik ben niet van de poes, dus ik probeer het gewoon. En ik bezit magische krachten. Denk ik.
 
We wachten af (klik).
 
Update om 14:08 uur aka hét antwoord op dé prangende vraag:
My bossing around needs some finetuning: KLIK.
Lees meer...   (6 reacties)
 

Ik heb het inmiddels aan iedereen verteld, dus nu mag u het ook weten.
Lees meer...   (14 reacties)
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl