zezunja.punt.nl
De Week
 
Een week in mijn leven.
Zeven dagen.
168 uur.
 
Een reportagereis naar Zuid-Frankrijk.
Het stadje Vitrolles in de buurt van Marseille; een bolwerk van het Front National, de grootste extreem-rechtse partij in Frankrijk.
De verkiezingen stonden voor deur. Het was 1997.
Ik in mijn uppie.
Naar een politiestad.
Een stad waar naast de twee bekende politiediensten (de federale en de lokale) ook nog tig knokploegen rondliepen. Een stad waar de vorige burgemeester (een socialist) door knokploegen van de zittende (een extreem-rechtse) in elkaar werd geslagen. Een stad waar de leden van een van de grootste bevolkingsgroepen, de Algerijnen, regelmatig werden mishandeld. Een stad waar alle linkse boeken uit de bibliotheek werden gehaald. Dus ook alle Russische literatuur. Waar het Nelson Mandela-plein werd omgedoopt tot Place de la République. Waar ouders een bonus kregen als hun kind honderd procent Frans was. En waar alle sociaal werkers verplicht werden omgeschoold tot agenten.
 
Ik was pas 23, maar ik wilde per se.
Ik wilde zien of ik het kon.
Mij staande houden in iets dat ik zo verafschuw.
Het lukte. Meer dan.
Ik groeide, en groeide, en groeide.
Niet het reizen, het frans spreken of het alleen zijn, maakte me groot.
Nee, het onafhankelijk en sterk zijn in iets dat ik als zo verdorven beschouwde.
Het weten dat je alles zelf zult moeten oplossen.
En dan het overweldigende gevoel dat je zeker weet dat dat lukt.
Dat je het ook zúlt oplossen.
 
Dat voelde ik al in de trein erheen.
Ik had deze muziek op mijn kop. (klik)
De trein wiegde.
De muziek wiegde.
Ik wiegde mijn hoofd.
Alles was precies goed.
En plots was het daar.
De zekerheid.
Dit gaat allemaal lukken.
 
De week was bizar. Ik interviewde iedereen die van enig belang was, volgde de verbeten verkiezingsstrijd op de voet. Zag hoe het geweld toenam naarmate de verkiezingsdatum naderde. En voelde mij een spil in het spel. Ik werd in de gaten gehouden. Dat was duidelijk. Iedereen die ik bij Front National sprak was op zijn hoede. Ze intimideerden me. Zeiden dat ze wel doorhadden dat ik kritisch was. En dat ik mijn vooroordelen klaar had.
Op straat werd ik achtervolgd. Ze dachten geruime tijd dat ik Algerijns was. Een extra reden om behoedzaam te zijn. Vonden ze. Ik hield me inderdaad doorgaans op in de Algrijnse eettenten en kroegen. Daar voelde ik me meer op mijn gemak dan bij de blanke rascisten.
 
De week duurde een jaar.
In mijn hoofd, in mijn lijf en in mijn ziel.
Elke minuut maakte ik iets mee dat mij opblies.
Tot buiten-Zezunjanele proporties.
Ik kon iedereen aan.
Dacht ik.
Zelfs een kaalgeschoren fascist met een machinegeweer op zijn heup.
 
Waarschijnlijk is dat niet waar.
Dat laatste.
Maar het gevoel is genoeg.
Ik red het wel.
Altijd.
 
En dat door één week.
Zeven dagen.
168 uur.
 
Welke week deed uw leven kantelen?

Reacties

Zezunja op 27-06-2004 18:52
Ik beken trouwens nog voor de beschuldiging is geuit:
dit liedje heeft al eens op mijn site gestaan.
In dezelfde context.
De week van mijn leven.
Alleen destijds veel vager beschreven en in een log die niet in het archief staat.
Dus ik vergeef mij voor de zelf-plagiaat.
U ook?
PaulTM op 27-06-2004 19:15
Op een vaste avond in de week, deed ik de boodschappen, op een tijd dat iedereen zat te eten of naar het nieuws keek, op mijn gemak. Toen ik die avond terugkeerde, stind haar mail nog open in het scherm. Ik las een boodschap aan haar lover, over mijn toekomst. Ik draaide me om en liep naar buiten, pakte de boodschappen en kwam voor de tweede keer binnen alsof het de eerste was. "Hoi, is het gelukt", vroeg ze. "As always" glimlachte ik. We dronken nog waten gingen slapen. De dag erop heb ik mijnvertrouwde wereld op zijn kop gezet.
 
Een goeie vriendin heeft me ooit met een eik vergeleken. Onverwoestbaar, betrouwbaar, robuust, elke storm doorstaan. Laatst vroeg iemand anders: "Wie ben je?" "Paul" antwoordde ik. Glimlach terug. En het klopt....
Dagmar op 27-06-2004 19:17

De week van 12 september 1999. Maar ik bleek een duikelaar te zijn...

Zezunja op 27-06-2004 19:21
@ Paul:
zucht...
Mooi beschreven.
 
@ Dagmar:
zucht...
Agnes op 27-06-2004 19:55

Deze week was voor mij geen hoogtepuntje. Ik werd 2 keer aangereden, en 2 keer was het niet mijn schuld. Alleen blikschade, dus op zich geen ramp, maar het was geen leuk weekje. Ik ga 'm vergeten, heeeeel snel. Mijn kantelweek komt nog wel.

bart op 27-06-2004 22:39

deze

weesblij op 27-06-2004 23:03
het was niet zozeer een week. Het was een gebeurtenis die uiteindelijk 2 jaar heeft geduurd. en waar ik veel van geleerd heb. Van de 1 op de andere dag werd ik ziek. En ik kon ik niks meer. Van een rebelse, tegen het ADHD aan drukke kind dat ik was werd ik niet meer dan een kasplantje. Weggedompeld in melancholie en zelfmedelijden lag ik te bedenken wat ik allemaal niet meer kon. Tot het moment, het zal na een week of 4 zijn geweest, waar het besef kwam dat ik daar niet beter van zou worden...
 
Het heeft toen nog lang geduurd, met vele dalen, maar een gestaag beter worden, wat mij de zekerheid gaf dat het goed zou komen. Ik begon te genieten van elk detail, van de wind, het feit dat ik kan lopen, etc. Ook kreeg ik zelfvertrouwen en een groot doorzettingsvermogen. Ik ben gelukkiger dan ooit, maar ga nu zuiniger met mijn lichaam om dan toen. Ik besef nu wat het waard is!
Dick op 27-06-2004 23:05
Tot nu toe nog geen enkele week (hooguit 1 dag) maar wat niet is kan nog komen toch??
 
Wel een gaaf plaatje, lijkt op een lange gitaarhals ^_^
 
Zezunja op 27-06-2004 23:07
Is het denk ik ook Dick.
Een gitaarhalsvermomd als spoor.
Dick op 27-06-2004 23:21
ga ik wel vanuit als ik dit lees:
 
Travelling Cube Records HiFly 27
Producer: Stanley Myers
Arrangements for guitar, electric guitar & other instruments
Released 1979 Recorded January 1978
 
Erg leuke hoes. Klassiek muziek zoiets begreep ik.
 
-nu ga ik op straat staan en hopen dat het nu eens MIJN week wordt-
Anton op 27-06-2004 23:50

Ik kantel alleen in mijn slaap

Josefini op 28-06-2004 00:22

Stoere log. Er zijn verschillende kantelperiodes geweest, maar de meest belangrijke is denk ik toch wel mijn beslissing van 15 jaar geleden om een relatie met mijn lief aan te gaan.

peet op 28-06-2004 08:39

Mooi verhaal Zezunja! Heb een aan vermoeden grenzende hoop dat dit mijn week wordt. Maar er waren er eerder al veel, gelukkig. Zoals al die zevendagenreeksen dat zij niet van mijn zijde week.

op 29-06-2004 13:36
Het zou vast nog goed met mij gekomen zijn als ik ooit zo'n week had meegemaakt/gemaakt.
Maar wat niet is kan nog komen of wat niet is moet nog komen.
 
Ja, ik zou moeten kantelen !
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl