|
(klik op de foto voor een groter en mooier exemplaar)
Eigenlijk
ben ik ernstig getraumatiseerd. Vogels op mijn balkon associeer ik met
kilo's duivenschijt wegscheppen. En met
duiveneieren rapen en dan bang zijn dat ze in de vuilnisbak alsnog
uitkomen.
En met duiven die de houdini-act niet machtig bleken en een allesbehalve zachte
dood stierven in de anti-duivennetten die ik ooit op een van mijn
balkons had. En dat ik die dode duiven dan weg moest gooien. Yuk!
Vogels op je balkon dien je zoveel mogelijk te vermijden, zegt mijn
getraumatiseerde ik.
Edoch, in een vlaag van verdringing kocht ik wat vetbolletjes en nu ben ik de hemel te rijk (ik schreef er
vorige week al over, klik). Ik geniet van real time National Geographic op
een metertje afstand. Helaas zonder commentaar, maar daar hebben we
internet voor.
Zo weet ik nu moeiteloos op te
noemen hoe een Vlaamse gaai eruit ziet en wat het
verschil is tussen koolmeesjes en pimpelmeesjes. Verder zie ik
roodborstjes voorbij komen, en merels en vinkjes. En, hoera,
hieperdepiep, hopladiee, de duiven laten zich op dit balkon niet zien.
Tenminste... tot vandaag. Vandaag
was een bijzondere dag. De eerste paar uur hadden meesjes van velerlei
pluimage het rijk alleen. Meesjes zijn altijd met veel, altijd druk doende, altijd grappig
en altijd dom. Ze eten een kandelaar met net zoveel enthousiasme
leeg als een zadenrijk vetbolletje. Meesjes zijn enorm bang aangelegd,
ze vliegen voor alles weg en van een vallend herfstblad schieten ze al
in de stress. Soms kunnen ze een stille merel of een heel klein vinkje
in hun buurt verdragen, maar meestal zijn ze zwiep-zwiep-weg.
Merels
zijn lomper en luier. Die trippelen alleen maar een beetje op grote
platte oppervlakten. Die hebben volgens mij geen flauw idee hoe ze op dat
vetbolletje moeten gaan zitten en dat hoeft ook niet. De koolmeesjes en pimpelmeesjes zijn
gelukkig zo gehaast en slordig dat ze verschrikkelijk kwijlen en morsen. Die
restjes zuigen de merels dan weer van mijn balkon.
Om
een uur of elf vanachtend werd de rust onder de merels en de meesjes wreed verstoord. Een gifgroene parkiet
met een enorm lange staart had zich op de vetbolletjes gestort. De meesjes en merels probeerden nog wel in
de buurt te komen, maar raakten uiteindelijk zó geïntimideerd door het
groene gevaarte, dat ze eieren voor hun geld kozen.
En ik moet zeggen: ook ík was onder
de indruk. Ik mocht de parkiet tot op een
meter naderen om een foto met flits te nemen.
Maar
ja, dan heb je altijd weer die verrekte duiven. Toen de parkiet zich
ruim een half uur tegoed had gedaan aan een copieuze maaltijd, verzamelden
alle
duiven uit de buurt zich in de boom tegenover mijn huis.
Nog nooit hadden ze mijn balkon een blik waardig gekeurd, maar nu
loerden met zijn allen hevig koerend naar mij en die gekke groene
vogel.
De
parkiet zat nietsvermoedend wat pinda's en zaadjes naarbinnen te
schrokken en ik zat daar nietsvermoedend de ene na de andere foto van
te nemen, toen met luid geraas een hoos territoriumdriftige duiven een
showballet op mijn balkon begon te geven.
En ja hoor, de performance duurde
slechts een halve minuut, maar de overdaad aan duiven was genoeg om
zelfs een half-tamme parkiet weg te jagen...
Bluh.
Moraal van dit verhaal:
1. Parkieten zonder kooitje zijn best leuk.
2. Van duiven weet ik het zo net nog niet.
| 
