zezunja.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste artikelen
 
 
Ik zou bijna vergeten hoe mooi het was. De feesten en partijen en wat al niet meer. Hoe mooi het was met mijn vrienden, mijn familie, mijn oud-collega's. Het afscheid neemt je mee, maar afscheidsfeestjes blijven achter. Daar. En pas als het stof neerdwarrelt, kun je zien waar je vandaan kwam. Je zou het bijna vergeten.
 
Ik was bijna vergeten hoe mooi het was met mijn oud-collega's, ergens in juni. Hoe ik gewoon een etentje verwachtte, maar een ode kreeg. Een serenade van cadeautjes, gedichten en oprechte tranen. Een avond waarop na elk lachsalvo de Brabançonne uit een memorecordertje klonk. Een avond waarna ik thuiskwam, tussen de verhuisdozen, met het hemelse besef dat mijn collega's van mij houden. Dat was ik alweer bijna vergeten.
 
Wat ik ook alweer bijna was vergeten, was hoe het vrouwendiner, dat ik op voorhand wilde afdoen als mal feminisme, als zestigerjarengekneuter, als manonvriendelijk feestvieren, hoe dat uitdraaide op een bijzondere avond die ik zó over zou doen. Ik zou het gedicht van Herman de Coninck (klik) nog eens willen voordragen, ik zou dat lied nog eens willen zingen, dat ik had geschreven op de melodie van No woman no cry, en ik zou willen dat al die vrouwen dan weer meeneurieën. En dat ik mijn moeder dan opnieuw zie glunderen, badend in de warmte van haar vriendinnen, haar zussen, haar moeder. En ik zou dat absoluut niet willen vergeten, terwijl ik dat toch bijna deed.
 
Net zoals ik bijna vergat hoe welkom ik me voelde, toen ergens in juli alle vrienden van Yuri (klik) voor de deur stonden. Hoe Yuri mij in vertrouwen nam over mijn eigen surpriseparty, 'omdat een feestje organiseren veel leuker is met zijn tweeën'. Hoe ik dat ook vond en hoe ik vervolgens dus maar een fijne fles surprisecognac voor mezelf kocht. En hoe ik die op een zwoele zomernacht soldaat maakte met al mijn adoptievrienden in de tuin. En hoe het allemaal goed leek te komen. Dat was ik alweer bijna vergeten. 
 
En Lowlands, dat was ik ook bijna vergeten. Omdat ik de dag erna ziek werd en mijzelf pas twee dagen geleden beter verklaarde, dreigde Lowlands 2006 per direct in het mapje vergetelheid te belanden. Terwijl ik niet wil vergeten hoezeer ik onder de indruk was van de ebbenhoute punkballerina van The Noisettes, en hoe fijn het was om keihard met System of a Down mee te brullen in de Silent Disco. Ik wil niet vergeten hoeveel goede timing we hadden, waardoor we grotendeels tussen de druppels door konden lopen, ondanks de wolken die maar bleven breken. En hoe ik genoot van Muse, Dolf Jansen en een superdeluxe bananenmilkshake. Van de Arctic Monkeys, de Yeah Yeah Yeahs, van de ontbijtjes, van de usb-stick die we kregen van de nobelprijswinnaar en van mijn vriendje die zo bezweet was na DJ Shadow. In hemelsnaam! Dat mág ik allemaal niet vergeten.
 
En zo zijn er veel dingen geweest, de afgelopen twee maanden, die ik niet mag vergeten, maar die ondergesneeuwd dreigen te raken door urgente zaken als plankjes ophangen en inkomstenbronnen aanboren. Het leven mag dan nu even bestaan uit het vinden van mijn draai, uit het verkopen van een jonge, stadse professional aan de hoogste bieder en uit het schetsen van een horizon voor mezelf, maar als ik achter me kijk, met mijn rug naar de horizon, dan is het nu al meer dan goed. En dat het goed is, mag ik niet vergeten. 
Lees meer...   (10 reacties)
 
 
Mijn uitstelgedrag is ongeëvenaard. Ik wilde een stukje schrijven, maar toen bedacht dat ik eigenlijk hard aan de slag moest en daarna lukte het niet meer, dat stukje. Van de weeromstuit ging ik maar even surfen en zodoende kwam ik terecht bij de vragenlijst op 21minuten.nl. Vervolgens was ik dus ongeveer 21 minuten bezig met het invullen van die vragenlijst en dat beviel, net als vorig jaar. Dus nu krijgt u geen stukje, maar wel die vragenlijst. Zo werkt dat.
Als u er deugdelijke opvattingen op na houdt, moet u 'm zeker invullen. Als u er verwerpelijke opvattingen op na houdt, heb ik liever dat u zich afzijdig houdt. Bovendien: wat doet u hier dan eigenlijk? Met uw verwerpelijke opvattingen! Scheer u weg!
Hoe dan ook: klik lekker verder, want hier valt vanmiddag vast hoegenaamd niks te beleven. Vanavond of morgen zal ik vast wel weer eens een stukje schrijven. Intussen zoek ik iets anders waarmee ik het schrijven van die stomme brief nog even kan uitstellen. 
 
Lees meer...   (8 reacties)
 
 
- Ik ben van het type: 'Heeft u deze tv/dvd-speler/telefoon/computer niet in voorraad? Dan ga ik wel naar een andere winkel.' Bestellen vind ik een onacceptabele minoptie. Wachten is voor mensen met te veel geduld en daar hoor ik niet bij.
Note to self: 'Andere' Apple-winkels zijn dun gezaaid in Leuven
 
- Als iemand tegen mij zegt: uw bestelling kan vandaag al binnenkomen, maar ook volgende week, dan verwacht ik 'm binnen een kwartier en anders toch op zijn minst morgen.
Note to self: België is a different world. Volgende week kan net zo goed de week daarna zijn.
 
- In de weken die verstreken tijdens mijn wachtexercitie daalde de prijs van de bestelde computer met een paar honderd euro.
Note to self: wachten loont.
 
- Ik kon het geld dat ik te veel had betaald komen ophalen. Mijn computer stond ook te lonken achter de balie, maar ik was op de fiets.
Note to self: accepteer geen briefjes van 500 euro, die kun je nergens kwijt.
   
- Het was doofheid troef tijdens mijn wachtexercitie. Hoe vaak ik de afgelopen weken niet ten onrechte de voordeur opende na een imaginary bel. De wens is de vader van de gedachte.
Note to self: ge zijt een obsessieve wachter.
 
- De lonkende computer achter de balie en de garantie dat-ie dan dus 'binnen 24 uur' afgeleverd zou worden vielen in de categorie loze beloften.
Note to self: wen er nou maar aan.
 
- Ik heb een briefje van vijfhonderd en een spiksplinternieuwe pekjoeter.
Note to self: laat die oren uitspuiten en ga aan de slag.
Reply to self: mañana 
Lees meer...   (13 reacties)
 
 
Het is heel mooi, hij is heel terug en het was heel niet mijn schuld.
Lees meer...   (2 reacties)
 
 
Mijn griep is een soort leesmap. Groezelig en plakkerig, voor elk wat wils en als het meezit houdt-ie je wekenlang van de straat. Ik heb alles gehad: droge hoest, gecultiveerde rokershoest, kriebelhoest, kotshoest, slikkeelpijn, zeurkeelpijn, pijn in de voorkant van mijn longen en achteraan, koorts, verhoging, koorts, verhoging, steken in mijn hoofd, steken in mijn been, steken in mijn borst, steken in mijn knie, steken in mijn oor, zeurhoofdpijn, hoofdpijn waarvan je misselijk wordt en een hoest waarvan je misselijk wordt.
 
Heden ben ik doof. Doof in de doofste zin des woords. Het is stil in mij. Al een dag of vijf. 'Van mij mag dat vliegtuig nou wel eens landen', dat gevoel. Ik word er zelf ook stil van. Als de wereld stil is, word ik stil. Een openbaring.
 
En ik schrik zoveel. Ik schrik van alles. De poes, de wasmachine, de stemmen op straat; ze pakken me van achteren. Pas als ze dichtbij zijn, hoor ik ze, maar dan is het al te laat. Dan ben ik al geschrokken.
 
Ik zeg niet veel meer. Zo werkt dat kennelijk: geen prikkels, geen tekst. Mijn stem snijdt door de stilte die niemand hoort. Die stem is veel te luid van binnen. 
 
Het is desolaat in mij. Geen agenda die me leidt naar beter tijden. Geen afspraken die ik kan afzeggen ten teken dat ik nog besta. Niemand die op mij wacht in de stilte die niemand hoort. 
 
Gek genoeg is het een verademing. Opnieuw beginnen is één ding, maar vanuit stilte opnieuw beginnen is pas echt opnieuw beginnen. Een luxe. Als de wereld zich in je hoofd afspeelt, is het riant keuzes maken. Zei zij stoer.
 
En toch, toch is het zo. Ik ben alleen met mezelf. In mijn hoofd. Zelfs mijn liefste komt slechts door als ik mijn hoofd schuin houd. Niets staat mij in de weg om de keuzes te maken die mij gelukkiger maken. No strings attached, in de luwte van mijn eigen twee oren. Ik kan doen wat ik wil, hoe ik het wil, zonder pottenkijkers, zonder tegengeluiden, zonder afleiding. 
 
Zo bekeken moet ik dit moment koesteren.Tegelijk doof en ongrensd zijn. Met uitzicht op een blanco vel in totale stilte. Want zodra ik werk heb, is het weg. En vrienden. En tijdverdrijf. En oordruppels. Dan is dit allemaal verdwenen.
Lees meer...   (10 reacties)

 
 
De grote vraag is: wat gebeurde er op 28 augustus?
 
Wat ik weet:
- ik schreef niks bijzonders
- het is al de hele zomer vrij stil hier, omdat ik vrij stil ben (zie de omliggende stats) 
- volgens Onestat, waarin ik dat kan nakijken, is er geen bijzondere link naar mij geweest
- ik heb zelden last van spambots die zich voordoen als terugkerende bezoeker
 
Edoch, het zullen die bots wel weer geweest zijn, maar ik had graag wat uitleg gehad van iemand die hier kaas van heeft gegeten. 
Lees meer...   (20 reacties)

 
 
Claimerig gedrag in een relatie is dus echt het ergste dat er is. Verschrikkelijk. En dus vind ik het een klotestreek dat mijn vriendje vanavond met zijn beste vriend gaat stappen. Echt gemeen.
Want ik ben dan natuurlijk gedoemd om zelf mijn volgesnotte zakdoekjes achter mijn kont op te ruimen. En hem te vervloeken door satéprikkers in zijn pasfoto te jensen. En ik kan natuurlijk niks leuks doen, want ik ben ziek. En ik kan niemand bellen om te vertellen wat een vreselijk kuttig vriendje ik heb, omdat bij elk telefoontje naar Nederland mijn beltegoed na twee minuten op is. Skypen is ook onmogelijk, want mijn computer heeft de blauwe DOS-schermen als definitieve huisstijl gekozen en dat praat wat lastig. Verder ken ik hier niemand die ook maar enigszins zit te wachten op een bezoekje aan dat arme, zieke, verlaten, allochtoonse meisje. En tot overmaat van ramp lijkt het beltegoed van mijn vrienden ook voortdurend op, of ze zijn allemaal mijn nummer kwijt, want het is al tijden akelig stil hier. Remi, eat your heart out!
 
En dus vond ik het gisteren hoog tijd om eens stennis te schoppen, want kijk, je kunt wel in je uppie in je zweterige slaapzak bij de zoveelste herhaling van Dr. Phil een potje gaan zitten wenen, omdat jouw vriendje jou óók zo ruw in de steek laat, maar daar heeft niemand iets aan. Dat leidt alleen maar tot pathetisch de kat op schoot trekken en dan roepen dat hij de enige is die nog van je houdt. Om vervolgens te zien dat hij gelijk weer van je schoot springt. Daarbij moet je de shit laten waar-ie vandaan komt, dat is mijn levensmotto. En dus dient mijn vriendje toch op zijn minst te beseffen wat hij mij aan doet.
 
Mijn tactiek: midden in de nacht de kwestie aanzwengelen. Het feit dat hij 's ochtends moet werken en door mijn gehoest sowieso al slaapgebrek heeft, is geen factor van belang. Het feit dat hij het in zijn hoofd haalt mij op een dieptepunt in mijn leven zo te laten zitten - hoe durft-ie!, is dat wel. Uiteraard.
 
Dus eerst hoestte ik hem wakker, vervolgens trok ik een stuk dekbed van zijn kant naar mij toe, want hij had nog wat droge stukjes en aan mijn kant was het de hoogste tijd om te hozen. En daarna beet ik hem toe dat als ik dan geen stukje dekbed van hem mocht, ik verder wel beneden zou gaan slapen.
 
Maar toen ik rillend op de trap stond, vond ik dat-ie er toch wel erg makkelijk vanaf kwam. Hij zijn dekbed terug én zijn nachtrust en ik alleen beneden op de bank met een droge hoest, een slaapzak en Vitaya-nacht-tv. Dat vond ik een uitermate oneerlijke verdeling van de buit. Dus ik deed de slaapkamerdeur nog eens open en siste heul onderkoeld -kuch- allerlei dingen in de trant van 'gelukkig zien we elkaar morgen de hele dag niet' en 'maar dat kan jou toch niks schelen' en 'want als het je wel wat kon schelen, dan hield je me nu tegen' en 'maar ook dat kan je natuurlijk niets schelen' en 'want je gaat morgenavond ook gewoon stappen' en nog zo wat van die dingen.
 
Uiteindelijk mocht het natuurlijk allemaal niet baten, want zo zijn mannen. En natuurlijk heb ik de hele ochtend zitten broeden op een drama-act die hem zou doen beseffen in welke afgrond hij mij stort. Want hij moet voelen wat ik voel, zo zijn vrouwen. Dus ik wikte en ik woog. Ik kan hem natuurlijk de hele avond gaan lastigvallen met sms'jes van het kaliber: waar ben je?/ wat doe je?/ hebben jullie het WEL leuk?/ hoe laat kom je thuis?/ zo laat?/ nou dan zie ik je wel weer 'ns. Maar dat zou pas op het moment zelf effectief zijn. Ik lijd hier al dagen aan, dus voor overdag moest er toch ook iets zinnigs te bedenken zijn.
 
Maar ik kwam er niet uit. Ik zou hem de hele dag willen negeren, zo van: jij hebt mij niet nodig? Dan ik jou ook niet. Maar dat gaat niet, want hij is niet thuis. Of ik zou hetzelfde willen terugdoen: jij stappen? Dan ik ook, maar dan véél later, leuker en dronkener. Én flirten met vijf mannen tegelijk. Maar dat gaat ook niet, want ik ben ziek en zou bij God niet weten met wie ik het waar leuk zou kunnen hebben.
 
Dus voor mij zit er niets anders op dan mij vandaag opnieuw te wentelen in de diarree van dag-tv. Car Booty, To buy or not to buy, Homes under the hammer, twintigduizend herhalingen van het journaal en van de programma's die ik gisteravond al heb gezien. Ik kan natuurlijk ook nog een potje janken, maar dan moet ik wel zorgen dat ik dat doe vlak voordat-ie thuiskomt, zodat-ie mijn huilwallen en de rode neus nog kan zien, anders is zelfs dát zinloos. En tegen het eind van de avond kan ik hem dan nog een sms te sturen met de mededeling dat claimerig gedrag het ergste is dat je je geliefde kunt aandoen.
Lees meer...   (31 reacties)
 
 
Vanuit mijn zweterige slaapzakje keek ik vanochtend naar Oprah's Special Report: American Schools in Crisis. Een docente vertelde dat ze onmogelijk veertig leerlingen tegelijk naar behoren les kon geven. Ze huilde er bijna van.
Toen was ik zó blij dat ik deze week niet weer hoefde te beginnen. 
Lees meer...   (14 reacties)
 
Een foto omdat geen plaatje zo zou opvallen. Maar eigenlijk heb ik geen inspiratie. 
 
Ik wacht op de wijkagent die moet bevestigen dat ik hier woon
Schattig hoor, dat gegeven van zo'n wijkagent die komt koffiedrinken. Ik had laatst ook al een gesprekje met de postbode die mij precies vertelde hoe lang wij ten onrechte de krant niet hadden gehad: een maand. Hij wist alles, so we're being watched. Beetje jammer alleen dat je maar tweehonderd kilometer naar het zuiden hoeft te reizen om verstrikt te raken in mañana-mañana.
 
Ik wacht op de dag dat ik de wijkagent op bezoek heb gehad (mañana misschien?) en ik eindelijk mijn ziektekostenverzekering hier kan afsluiten en mij kan ontdoen van een heel nare hoestgriep waar ik mijn buikspieren zodanig mee train dat elke personal trainer zou zeggen dat een rustdag mij goed zou doen
 
Ik wacht op mijn nieuwe computer (klik) waardoor u niet telkens zo lang hoeft te wachten op een nieuw stukje
 
En verder heb ik dus een hoestgriep en spring ik nu weer terug in bed, na een nacht van zes uur hoesten en twee uur slapen. Ik hoop dat de wijkagent mij wakker belt. 
Lees meer...   (8 reacties)
 
 
 
 
op maandag 23 oktober:
"Ze denkt steeds dat er een
dood varken in het bureel ligt."
 
 
 
 
  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Zezunja's Profile Page
 
 
Zijde
15 september 2004
Wat ik zijdelings zei:
"Weekend. En géén
schuldgevoel."
 
 
En verder terzijde:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Zijde
13 oktober 2004
Wat ik zijdelings zei:
"Ik ruim niks meer op,
omdat ik het zinloos vind."
 
En verder terzijde:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Zijde
13 oktober 2004
Wat ik zijdelings zei:
"Ik ruim niet meer op,
omdat ik het zinloos
vind."
 
En verder terzijde:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Zijde
13 oktober 2004
Wat ik zijdelings zei:
"Ik ruim niet meer op,
omdat ik het zinloos
vind."
 
En verder terzijde:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Wat ik zijdelings zei
op maandag 18 april:
"Ik ben een wankel
meisje, stapelverliefd
en ontzettend op
mijn hoede."
 * 
 *  
*   
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl